( اول ) زنى كه هنوز حيض نديده است و به سن حيض نرسيده . گفت راوى كه پرسيدم كه حد نارسيدن به سن حيض كدام است .
فرمود كه وقتى كه بنه سالگى نرسيده باشد .
( دوم ) زنى كه دخول نكرده باشد شوهر او به او .
( سوم ) زنى كه نوميد شده باشد از حيض و از سن حيض گذشته باشد .
گفت راوى كه پرسيدم كه حد آن چيست .
فرمود كه وقتى كه به پنجاه سالگى رسيده باشد .
از اين جهت اكثر اصحاب يأس زنان را از حيض در آيت مذكوره حمل كرده اند بر انقطاع حيض نه بر يأس شرعى وارتياب را حمل كرده اند بر شك نمودن در سبب آن خواه شك شده باشد در يأس شرعى وخواه متيقن باشد عدم يأس شرعى و يا شك باشد در سبب ديگر .
وانتفاء حيض را در قول او ( لَمْ يَحِضْنَ ) حمل كرده اند بر انقطاع حيض در سن حيض بىآن كه شك شده باشد در يأس شرعى يا به سبب ديگر .
نه بر حالت صغر تا لازم نيايد كه آيت مذكوره مشتمل باشد بر بيان عدت آيسه شرعيه وصغيره از جهت جمع ميان آيت و روايت ( 1 ) .
هامش
( 1 ) آيه ء شريفه مختص بر بيان حكم زنانى است كه حيض ايشان قطع شده باشد با شك در بلوغ به سن يأس وبحكم زنانى كه اصلا حيض نمىبينند به سبب عروض موانعى در حالى كه در سن كسانى است كه حيض مىبينند .
وعلت بر اين حمل وتوجيه دو وجه است ( اولى ) كلمه ء ( إِنِ ارْتَبْتُمْ ) كه ظاهر در بيان شك در بلوغ سن به حد يأس است نه در بيان شك وجهل عده چنانچه جمعى از علماء عامه تفسير به آن كرده اند ( دومى ) خود كلمه ء ( واللَّائِي لَمْ يَحِضْنَ ) به جهت اين كه اين جمله عطف