وقول او ( إِنْ أَرادُوا إِصْلاحاً ) اشارتست به آن كه اراده ء اصلاح ومصاحبت سزاوارتر است از اراده ء مخالفت ومفارقت نه آن كه اراده ء اصلاح شرط احقيت مذكوره باشد چنان كه متبادر است .
وقول او ( ولَهُنَّ مِثْلُ الَّذِي عَلَيْهِنَّ ) اشارتست به حقوق ثابته ميان زوج وزوجه وزيادتى حق زوج بر زوجه به سبب مشاركت ايشان در آن چه مقصود است از نكاح وزيادتى مؤنث و مشقت زوج در رعايت زوجه از جهت مهر ونفقه وكسوه ومحافظت او .
چنان كه روايت كرده اند از امام باقر عليه السّلام كه فرمود آمد زنى نزد رسول خدا صلَّى الله عليه وآله وسلَّم وگفت يا رسول الله چيست حق شوهر بر زن .
گفت رسول خدا صلَّى الله عليه وآله وسلَّم كه حق شوهر بر زن آنست كه فرمان بردارى كند او را ونافرمانى او نكند اصلا و چيزى به كسى ندهد از خانه ء خود بىرخصت او و روزه ء نافله ندارد بىرخصت او ووا نگيرد از او نفس خود را اگر چه بر بالاى چوب جهاز شتر باشد و بيرون نرود از خانه ء خود بىرخصت او پس اگر بيرون رود از خانه ء خود بىرخصت او لعنت كنند او را فرشته هاى آسمان وفرشته هاى زمين وفرشته هاى غضب وفرشته هاى رحمت تا آن زمان كه بر گردد بسوى خانه ء خود .
گفت آن زن كيست يا رسول الله بزرگترين مردم از روى حق بر زن .
فرمود كه شوهر او .
گفت آن زن كه پس نيست مرا حقى بر شوهر من مثل حق او بر من .
فرمود كه نيست از صد حق كه ميان تو و شوهر تست يكى از حق تو بر او گفت آن زن كه سوگند به آن خداى كه فرستاد ترا به پيغمبرى به راستى كه
تفسير شاهي ( توضيح آيات الأحكام ) ( فارسي ) — صفحة 433
مساهمون: أبي الفتح الجرجاني
ص٤٣٣