ومراد از بيوت ايشان خانه هائيست كه پيش از طلاق آنجا بوده اند اگر چه ملك ازواج باشد .
ومراد از قول او ( ولا يَخْرُجْنَ ) نهى مطلقات رجعيه است از بيرون آمدن از خانه ها بعد از نهى ازواج از اخراج ايشان از آنجا از جهت اشارت به آن كه عدت طلاق رجعى حكم نكاح دارد ومطلقه را حقيست بر زوج و آن نفقه وكسوتست وزوج را حقيست بر مطلقه و آن رجوع اوست به او پس از اين جهت جايز نيست نه اخراج و نه خروج ( 1 ) .
ومراد از ( فاحشة مبينه ) ايذاء ودشنام مطلقاتست اهل ازواج را .
چنان كه مرويست از امام باقر عليه السّلام و از ابن عباس .
يا مراد زنا است چنان كه متبادر است ( 2 ) و بر هر تقدير قول او ( إِلَّا أَنْ يَأْتِينَ ) استثناء است از قول او ( لا تُخْرِجُوهُنَّ ) يعنى بيرون مكنيد ايشان را از خانه هاى ايشان مگر وقتى كه ايذاء واهانت كنند شما را كه در اين صورت جايز است كه بيرون
هامش
( 1 ) تا اين كه تدريجا در اثر بودن زوجه در منزل شوهر فراق مبدل بالتيام بوده بلكه رجوع محقق شود چون كه اخراج از خانه موجب توليد وسرديت واشتداد بينونت وفراق خواهد شد .
چنانچه در مقام تعليل عدم اخراج مطلقات از بيوت مىفرمايد ( لا تَدْرِي لَعَلَّ الله يُحْدِثُ بَعْدَ ذلِكَ أَمْراً ) .
( 2 ) دعوى تبادر زناء از فاحشه ء مبينة خالى از وجه است زيرا كه استعمال فاحشه در بعضى از موارد در زنا دليل تبادرى كه علامت وضع است نمىشود بلكه مراد از آن اعمال و رفتار قبيحه است و آن عبارت از بدرفتارى مطلقه است . با اهل خانه وناراحتى خانواده شوهر است از افعال آن و اين گونه رفتار موجب شدت عداوت منافى حكمت ابقاء آن در خانه زوج در ايام عدتست .