كنيد ايشان را از جهت دفع مضرت ايشان از خود يا مگر وقتى كه واقع شود از ايشان زنا كه در اين صورت جايز است بيرون كنيد ايشان را جهت اقامت حد زنا بر ايشان .
و بعضى روايت كرده اند از ابن عباس كه مراد از ( فاحشة مبينة ) نفس بيرون آمدن ايشانست از خانه هاى خود و بر اين تقدير استثناى مذكور متعلق است بقول او ( لا يَخْرُجْنَ ) جهت تأكيد نهى ايشان از خروج يعنى بايد كه بيرون نروند از خانه هاى خود مگر وقتى كه التزام كنند فاحشه ء ظاهره را كه نفس بيرون آمدن ايشانست .
وقول او ( وتِلْكَ حُدُودُ الله ) اشارتست به احكام مذكوره ومبالغه در تكليف به آنها .
وقول او ( ومَنْ يَتَعَدَّ حُدُودَ الله فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَهُ ) تأكيد آن مبالغه است وتهديد است بر مخالفت آن و اين دو جمله ء اشارتست به ترتيب دليلى به صورت شكل اول ( 1 ) جهت اثبات آن كه مخالفت احكام مذكوره ظلم است بر نفس .
وقول او ( لا تَدْرِي ) تا آخر اشارتست به علت نهيهاى مذكوره وضمير لا تدرى راجع است بنفس يا خطابست مر پيغمبر را صلَّى الله عليه وآله وسلَّم .
و ( ذلِكَ ) اشارتست بطلاق رجعى .
ومراد از احداث امرى بعد از آن ايقاع رجعت است بعد از طلاق رجعى
هامش
( 1 ) بان يقال التعدى بإخراج المطلقة الرجعية من البيت تعدى بحدود الله وكل من يتعدى حدود الله فقد ظلم نفسه فينتج ان من تعدى بإخراج المطلقة الرجعية من البيت فقد ظلم نفسه .