الاية الثانية قوله تعالى فى سورة الطلاق ايضا : ( فَإِذا بَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ فَأَمْسِكُوهُنَّ
هامش
5 - اين كه ظاهر ومتبادر از قول حق سبحانه ( طَلَّقْتُمُ النِّساءَ ) اينست كه طلاق صحيح جارى مىشود به زنى كه در حباله ء زوج است از خود زوج و يا از وكيل آن و اما به زنان اجنبى پس لغو وعبث است .
6 - اين كه مقتضى ظاهر آيه ء شريفه اينست كه ازاله ء قيد نكاح بايد بلفظ طلاق باشد .
پس قصد طلاق بلفظ ( أنت علي حرام او باينة او بتة او برية او خلية ) در ايقاع طلاق كافى نيست بايد تصريح بلفظ طلاق كند .
7 - ظاهر از سياق آيه اينست كه مطلقه بايد در نظر مطلق معين باشد تا نسبت طلاق بوى صحيح باشد چنانچه مىفرمايد ( إِذا طَلَّقْتُمُ النِّساءَ ) وبديهى است كه الف ولام اشارتست به زنانى كه در حباله ء مردان است و در صورت جهالت نمىتوان به اجراى طلاق كنونى عصمت محقق با نكاح را از ميان برداشت .
8 - مراد از احصاء عده اتمام آنست و آن محقق نمىشود مگر با احصاء به اقراء .
9 - اين كه لازمست در موضوع طلاق واحصاء عده و مراعات وحفظ شرايط مقرره ء آن جديت كامل نموده از مخالفت خوددارى نمايند چنانچه مىفرمايد ( واتَّقُوا الله رَبَّكُمْ ) زيرا كه در مخالفت به وظايف طلاق مفاسديست بسيار .
10 - اخراج زنان مطلقه بطلاق رجعى از منزل شوهر جايز نيست مگر در صورت خوف مفسده وبروز افعال و رفتار بد از زن مطلقه .
و اما خروج به وفق رضاى شوهر وزن مانعى ندارد چون كه منهى عنه اخراج شوهر است بعنوان طرد در اثر طلاق وخروج زوجه مطلقه بعنوان قطع علقه بالمره تا اين كه در اثر بودن آن در منزل زوج توليد محبت گشته رجوع محقق گردد و در صورت توافق طرفين ظاهرا مانعى نيست .
11 - اين كه نتيجه ء مخالفت شوهر از نهى به اخراج ومخالفت زن از نهى به خروج تعدى بحدود الهيه وپاداش آن ظلم بنفس خودشان است اقل مرتبه ء آن قطع علقه وارتباط زوجية است وگر نه ممكن بود كه تدريجا در اثر بودن زن در خانه ء زوج مورد توجه ومد نظر هر يكى