الاية الاولى قوله تعالى فى سورة الطلاق : ( يا أَيُّهَا النَّبِيُّ إِذا طَلَّقْتُمُ النِّساءَ فَطَلِّقُوهُنَّ لِعِدَّتِهِنَّ وأَحْصُوا الْعِدَّةَ واتَّقُوا الله رَبَّكُمْ لا تُخْرِجُوهُنَّ مِنْ بُيُوتِهِنَّ ولا يَخْرُجْنَ إِلَّا أَنْ يَأْتِينَ بِفاحِشَةٍ مُبَيِّنَةٍ وتِلْكَ حُدُودُ الله ومَنْ يَتَعَدَّ حُدُودَ الله فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَهُ لا تَدْرِي لَعَلَّ الله يُحْدِثُ بَعْدَ ذلِكَ أَمْراً ) ( 1 ) يعنى اى پيغمبر هر گاه خواهيد كه طلاق دهيد زنان خود را پس طلاق دهيد ايشان را در وقت صحت عدت از آن وقت و آن طهر است وبشماريد ايام عدت را تا تمام شود وپرهيزكارى كنيد از عقوبت خداى تعالى كه پروردگار شماست بيرون مكنيد آن زنان را كه طلاق رجعى داده ايد ايشان را از خانه هائى كه ايشان را آنجا طلاق داده ايد و بايد كه ايشان نيز بيرون نروند از آن خانه ها مگر آن كه به جاى آورند آن زنان گناه كبيره ء ظاهره .
و اينها كه مذكور شد از اوامر ونواهى حدها وتعيينهاى خداى تعالى است و هر كه بگذرد از تعيينهاى خداى تعالى پس بتحقيق ظلم كرده باشد بر نفس خود نمىدانى تو شايد واقع گرداند بعد از طلاق مذكور چيزى را كه رجعت است بدان كه تخصيص نداء به پيغمبر صلَّى الله عليه وآله وسلَّم وتعميم خطاب مر جميع مؤمنان را مبنى بر آنست كه جايز است كه آمر در مقام امر به جماعتى يك كس را مخصوص
هامش
ومقابل اين طلاق را طلاق بدعت گويند .
و گاهى استعمال شود در طلاقى كه شوهر پس از انقضاى عدت رجوع كند ومقابل اين نوع طلاق را طلاق عدى گويند به مناسبت اين كه رجوع در اثناى عده بوده است با حصول مواقعه .
پس رجوع در عده بدون مواقعه صحيحست و داخل بطلاق سنت بمعنى اعم است مانند دخول طلاقى كه پس از آن رجوع تحقيق نيافته است .