ومخفى نيست كه آيت ( 1 ) مذكوره دلالت مىكند بر آن كه جايز است پيغمبر صلَّى الله عليه وآله وسلَّم را كه به سبب شرم داشتن از مردم اظهار نكند چيزى را كه محبوب و معلوم آن حضرتست در باب نكاح .
و بر جواز نكاح زن پسر خوانده و بر آن كه احكام واقعه بر پيغمبر صلَّى الله عليه وآله وسلَّم مشتركست ميان آن حضرت و جميع مؤمنان ( الا ما اخرجه الدليل ) .
و روايت مذكوره در سبب نزول نيز دالست بر بعض احكام چنان كه واضح است نزد ( او لو الافهام ) .
كتاب الفراق
اين كتاب در بيان چيزهائيست كه باطل گرداند نكاح را و آنها شش قسمند
هامش
( 1 ) از آيت مذكوره مطالبى استفاده مىتوان كرد :
1 - خداوند براى جلوگيرى از بدعتهاى دوره ء جاهليت مواردى انشاء فرموده كه از جمله تزويج مطلقه پسر ادعائى مىباشد و با ايجاد سببى شخص حضرت رسول اكرم ( ص ) را مبتلاى به آن فرموده آن را در مسلك قانون اعلام فرمود .
2 - اين كه نبايد بخاطر ورضاى مردم و يا احتمال سرزنش جاهلان از اجراى قانون شرع خوددارى نمود بلكه براى حفظ نواميس الهى خدا ترس بوده احكام الهى را عينا اجراء كرد .
3 - ايمان به خدا و به رسول وى نعمتى است كه خداوند عالم به بعضى عطا كرده آنها را بسوى آن هدايت فرموده است بايد شكر نعمت را نمود و از نافرمانى خوددارى كرد .