ومراد از خشيت در قول او ( تَخْشَى النَّاسَ ) - و : ( تَخْشاهُ ) ) خشيت استحياء وشرمساريست چنان كه شعار آن حضرت بود نه خشيت تقوى وپرهيزكارى زيرا كه تقوى وپرهيزكارى آن حضرت درجه ء كمال داشت يعنى شرم داشتى از مردم كه ظاهر گردانى تزويج زينب را وپوشيده داشتى او را در دل خود وگفتى به زيد كه نگاه دار زن خود را و طلاق مده با آن كه ما ترا عالم گردانيده بوديم بوقوع طلاق او وتزويج تو زينب را وحال آن كه خداى تعالى سزاوار است به آن كه شرم دارى از او و آن چه عالم شده ء به آن وجهى اظهار نماى هم چنان كه ما اظهار خواهيم كرد .
ومراد از قضاء وطر بر آوردن حاجت است واستيفاء حظَّ .
ومراد از تزويج در قول او ( زَوَّجْناكَها ) دادنست مرد را زن واو دو مفعولى است يعنى زن تو گردانيديم زن زيد را كه زينب است . وقرائت اهل بيت عليه السّلام ( زوجتكها ) است و اين لفظ ادل است بر تعظيم پيغمبر صلَّى الله عليه وآله وسلَّم واهتمام خداى تعالى در تزويج آن حضرت زينب را .
وقول او ( لِكَيْ لا ) مشتمل است بر تأكيد سببيت مذكوره زيرا كه لام وكى هر دو بمعنى سببيتند . و ( ادعياء ) جمع دعي است بمعنى پسر خوانده .
ومراد از از قول او ( وكانَ أَمْرُ الله مَفْعُولًا ) آنست كه هر چه خداى تعالى اراده مىكند از افعال خود البته واقع مىشود مثل تزويج پيغمبر صلَّى الله عليه وآله وسلَّم به زينب و احتمال دارد كه خبرى باشد بمعنى امر يعنى بايد كه امرهاى خداى تعالى بندگان را امتثال كرده شوند .
تفسير شاهي ( توضيح آيات الأحكام ) ( فارسي ) — صفحة 412
مساهمون: أبي الفتح الجرجاني
ص٤١٢