و كلمه ء على در قول او ( عَلَيْكَ ) از براى مضرتست واشارتست به ايذائى كه از تكبر زينب به زيد مىرسيد بنا بر تقرير زيد نزد پيغمبر ( ص ) يعنى نگاه دار زن خود را نگاه داشتنى كه مضر است ترا .
و ظاهر آنست كه مراد از قول او ( واتَّقِ الله ) پرهيزكاريست از مذمت زينب و نسبت تكبر وايذاى شوهر به او بر سبيل غيبت وبرين تقدير اين امر بمعنى
هامش
بلكه مانند پيرايش ( افترائيست ) كه به حضرت داود پيغمبر بسته اند در موضوع ازدواج با زن او رياء .
و از قرآن وسنت حضرت رسول به اين گونه اقدام كه منافى مقام انسانيت است شاهدى نيست . بلكه حقيقت مطلب اينست كه زينب به مناسبت قرشيه بودن به زيد كه غلام بود غرور و برترى فروخته خوشرفتارى نمىكرد زيد از اين حالات دل تنگ شده كاسه ء صبرش لبريز گرديد به حضرت پيغمبر صلَّى الله عليه وآله وسلَّم عرضه داشت كه مىخواهم زينب را طلاق بدهم حضرت پيغمبر صلَّى الله عليه وآله وسلَّم زيد را بعدم طلاق وامساك زينب امر فرمود . زيد دوباره و سه باره شرفياب شده اين قضيه را اظهار داشت واصرار در طلاق نموده و حضرت رسول اكرم طبق وظيفه ء حكومتى براى اصلاح ميان زينب وزيد نصيحت كرده وعلاوه طبق اعلاميه ء قبلى كه از طرف حق تعالى دانا بود كه در آينده زينب را بحباله ء خود خواهد آورد در پند گفتن به زيد اصرار بليغ فرمود و در نفس خود بطلاق زيد راضى نبود تا اين كه در آينده پس از تزويج جماعت نافهم اين نكاح را مورد تعقيب ندهند به اين كه حضرت پيغمبر زن پسر ادعائى خود را تزويج نموده ولذا در قلب خود نگهداشته اظهار ننمود لا جرم زيد به زينب طلاق داد آن وقت آيه ء شريفه نازل شده فرمود ( يا محمد ص ) زينب را تزويج كرديم به تو تا مؤمنين بدانند كه گرفتن مطلقه ء پسر خوانده حرام نيست .