حمل مطلقا .
و بر آن كه واجبست بر زوج اجرت شير دادن زن مطلقه فرزند او را كه از او باشد اگر نبخشد اجرة آن را از جهت قول او ( فَإِنْ أَرْضَعْنَ لَكُمْ فَآتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ ) .
و بر وجوب اخذ مرضعه ء ديگر اگر مادر ندهد از جهت قول او ( وإِنْ تَعاسَرْتُمْ فَسَتُرْضِعُ لَهُ أُخْرى ) . ( 1 )
الاية العاشرة قوله تعالى فى سورة الطلاق ايضا : ( لِيُنْفِقْ ذُو سَعَةٍ مِنْ سَعَتِهِ ومَنْ قُدِرَ عَلَيْهِ رِزْقُهُ فَلْيُنْفِقْ مِمَّا آتاهُ الله لا يُكَلِّفُ الله نَفْساً إِلَّا ما آتاها سَيَجْعَلُ الله بَعْدَ عُسْرٍ يُسْراً ) ( 8 )
هامش
بدون جهت است .
و بنا بر اين حكم بوجوب انفاق در اين آيت به زنان حامله كه مطلقه بطلاق رجعى هستند بعنوان اداء نفقه ء ايام عده است نه بعنوان حمل .
و اما حكم بوجوب انفاق به زنان حامله ء مطلقه بطلاق به اين بايد به سنت و به اخبار وارده از ائمه هدى عليهم السلام مراجعه شود .
( 1 ) خلاصه ء مفاد آيه ء شريفه چند امر است به قرار ذيل :
1 - وجوب اسكان و منزل دادن به زنان مطلقه ء رجعيه خواه حامله باشند يا نه .
2 - اسكان و منزل دادن بايد به قدر وسعت شوهر باشد .
3 - اضرار در اسكان وانفاق بر زنان مطلقه ء رجعيه خصوصا تضيق در معيشت حرامست .
4 - انفاق زنان صاحبان حمل محدود به وضع حمل است .
5 - مادران در خصوص شير دادن به اولادشان حق مطالبه ء اجرت دارند و به شوهران در صورت مطالبه زنان اجرت شير دادن لازمست كه اجرت آنها را اداء نمايند .
6 - بايد مخارج حمل وهزينه ء زندگى را پس از وضع حمل بطريق عرف و عادت و به قدر امكان خود فراهم سازد .
7 - در صورت عدم تمايل مادران به ارضاع وهم در صورت اجحاف در مطالبه ء اجرت هزينه ء زندگى اولاد زوج مىتواند مرضعه ء ديگر اختيار نمايد .
چنانچه مىفرمايد ( وإِنْ تَعاسَرْتُمْ فَسَتُرْضِعُ لَهُ أُخْرى ) .