ومراد از قول او ( لا تُضآرُّوهُنَّ ) آنست كه ايذاء ومضرت مرسانيد به ايشان تا مضطر وملجأ شوند و از خانه ء شما بيرون روند .
و ( ايتمار ) در لغت امر كردن بعضى است بعض ديگر را يعنى بايد كه بعض از شما امر كنند بعض ديگر را بمعروف مثل افعال جميله كه مأمور شده اند مردان نسبت به زنان مطلقه ء خود و رعايت عدالت در آن .
و ( تعاسر ) بمعنى تضايق است يعنى به تنگ آوردن يكديگر را وضمير ( له ) راجع است به پدر ولد مذكور .
واخرى صفت مرضعه است يعنى اگر مادر شير ندهد فرزند خود را بايد كه پدر مرضعه ء ديگر اجارت كرد يا كنيزكى بخرد تا آن ولد را شير دهد .
ومخفى نيست كه آيت مذكوره دالست بر آن كه واجبست بر زوج تعيين مسكن جهت زن مطلقه مطلقا ( 1 ) از جهت قول او ( أَسْكِنُوهُنَّ ) ليكن مخصص
هامش
( 1 ) ضمير تأنيث در قول حق سبحانه ( أَسْكِنُوهُنَّ ) راجعست به مطلقات كه در اول سوره ء مباركه از آيه ء ( إِذا طَلَّقْتُمُ النِّساءَ فَطَلِّقُوهُنَّ لِعِدَّتِهِنَّ ) مستفاد مىگردد .
وبديهى است كه مراد از مطلقات للعدة رجعيات هستند نه مطلقات باينات زيرا كه سكنى دادن به مطلقه باينه واجب نيست تا اين كه اخراج آنها از بيوت منهى عنه باشد .
وعلاوه قوله سبحانه ( لا تَدْرِي لَعَلَّ الله يُحْدِثُ بَعْدَ ذلِكَ أَمْراً ) نص است در اين كه مراد از مطلقات رجعيات هستند چون كه اميد رجوع مخصوص به رجعيات است .
پس قول مصنف ره كه آيت مذكوره دالست بر آن كه واجبست بر زوج تعيين مسكن جهت زن مطلقه مطلقا از جهت قول او ( أَسْكِنُوهُنَّ ) خالى از وجه است به جهت رجوع ضمير ( هن ) بر مطلقات رجعيات به قرينه ء قول ( لا تَدْرِي لَعَلَّ الله يُحْدِثُ بَعْدَ ذلِكَ أَمْراً ) .