يعنى بايد كه نفقه دهد صاحب توانگر و مال زن مطلقه ء خود را از مال خود و كسى كه تنگ گردانيده شده باشد بر روزى ومعيشت او پس بايد كه نفقه دهد زن مطلقه ء خود را از آن چه خداى تعالى داده است او را تكليف نمىكند خداى تعالى هيچ كس را مگر به آن چه داده است او را زود باشد كه بگرداند خداى تعالى از دشوارى آسانى را .
ظاهر است كه مراد از ذكر انفاق انفاق زنان مطلقه است چنان كه از سياق آيت مفهوم مىگردد ومراد از سعت گشادگى معيشت وتوانگريست و از قدر رزق بر او تنگ گردانيدن معيشت است بر او ودرويشى دادن چنان كه گويا روزى او قادر گردانيده شده بر او واو عاجز شده در دست روزى خود به سبب قلت ووفاء ناكردن آن به او .
ومراد آنست كه نفقه هاى زنان مطلقه كه مأمور شده اند شوهران به آنها بر توانگر به قدر توانگرى او واجب است و بر درويش به قدر درويشى او چنان كه ديگر فرموده كه : ( عَلَى الْمُوسِعِ قَدَرُهُ وعَلَى الْمُقْتِرِ قَدَرُهُ ) و تفسير آن گذشت ، ومراد از قول او ( لا يُكَلِّفُ الله نَفْساً إِلَّا ما آتاها ) تسلى درويشان منفق است و از قول او ( سَيَجْعَلُ الله بَعْدَ عُسْرٍ يُسْراً ) تسلى منفق ومنفق عليه هر دو اين آيت دلالت مىكند بر وجوب نفقه ء زن مطلقه بر شوهر بحسب حال او در توانگرى ودرويشى .
تفسير شاهي ( توضيح آيات الأحكام ) ( فارسي ) — صفحة 357
مساهمون: أبي الفتح الجرجاني
ص٣٥٧