ووجه دلالت آنست كه در شفعه آسانى مردم است ( 1 ) و در ترك آن دشوارى مردم و در اين معناى آيات بسيار است و تفصيل احكام او در كتب اصحاب مذكور است ( 2 )
الاية العاشرة قوله تعالى فى سورة المائدة : ( تَعاوَنُوا عَلَى الْبِرِّ والتَّقْوى ) تفسير اين آيت سابقا گذشت وغرض از ايراد او اينجا آنست كه دلالت مىكند بر مشروعيت گرفتن لقطه نيز واو در شرع عبارتست از انسانى يا حيوانى يا مالى كه بيايند او را در جاى بى صاحب و مالك به شرايطى كه در شرع مقرر است زيرا كه گرفتن آن به قصد محافظت او تا ضايع نشود داخل است در تعاون بر نيكى خصوصا قسم اول واو را لقيط گويند و تفصيل احكام آن از روايات اهل بيت ( ع ) مستفاد گردد و در كتب فقه مذكور است ( 3 )
الاية الحادية عشرة قوله تعالى فى سورة البقرة : ( فَمَنِ اعْتَدى عَلَيْكُمْ فَاعْتَدُوا عَلَيْهِ بِمِثْلِ مَا اعْتَدى عَلَيْكُمْ ) ( 194 ) تفسير و تحقيق اين آيت نيز در كتاب جهاد گذشت غرض از ايراد او اينجا آنست كه دلالت مىكند بر جواز استيفاء مالك مال مغصوب خود را از غاصب جبرا و قهرا زيرا كه غصب گرفتن مال غير است بر سبيل ظلم و تعدى و داخل است در
هامش
( 1 ) استدلال به آيه ء ( يُرِيدُ الله بِكُمُ الْيُسْرَ ولا يُرِيدُ بِكُمُ الْعُسْرَ ) بر تشريع شفعه مورد نظر است زيرا كه آيه ء شريفه در مقام بيان علت تشريع حكم وارد نيست بلكه در مقام تسهيل تحميل حكم بر مكلفين است .
وعلاوه وجود آسانى در شفعه ودشوارى در ترك آن مقتضى تشريع استحقاق شفعه نمىباشد و آيه ء شريفه بيان مىكند كه آن چه خداوند تشريع فرمود بعنوان اراده ء ؟ ؟ ؟
وآسانى است نه دشوارى و از اين معنى لازم نمىآيد كه هر چيزى كه در آن آسانى مردم هست جايز و مشروع باشد .
( 2 ) ( التاسع ) مبحث لقطه و در او يك آيه مذكور است .
( 3 ) ( العاشر ) مبحث غصب و در آن يك آيتست .