وپوشيده نماند كه افاء در آيت دوم مشتق است از افاءت واو مأخوذ است از فيء بمعنى غنيمت يعنى فيء گرفتن .
واوجف مشتق است از ايجاف واو مأخوذ است از وجيف بمعنى سرعت سير يعنى دوانيدن .
وخيل اسم جمع است بمعنى اسبان وركاب جمع راحله است از روى معنى يعنى شتران جمازه .
وغرض ازين آيت وضع منت است بر پيغمبر صلى الله عليه وآله وسلَّم ومؤمنان و اظهار كمال لطف واحسان به ايشان به آن كه بى مشقت مقاتله ومحاربه مثل اين غنيمتى ميسر گردانيد از براى پيغمبر خود وغالب گردانيد پيغمبر خود را بر كافران هم چنان كه عادت اوست كه مسلط ومظفر مىگرداند پيغمبران خود را بر دشمنان خود هر گاه مىخواهد ( 1 ) .
الاية التاسعة قوله تعالى فى سورة البقرة : ( يُرِيدُ الله بِكُمُ الْيُسْرَ ولا يُرِيدُ بِكُمُ الْعُسْرَ ) ( 185 ) تفسير اين آيت و تحقيق او در كتاب صوم گذشت وغرض از ايراد او اينجا آنست كه دلالت مىكند بر مشروعيت شفعه .
واو در شرع استحقاق يكى از دو شريكيست حصه ء شريك ديگر را بعد از بيع او حصه ء خود را به ديگرى .
واو مأخوذ است از شفع بمعنى جفت زيرا كه شرطست در شفعه آن كه شريك دو باشد و پس بنا بر قول اصح يا از شفاعت زيرا كه شفعه در اكثر موارد محتاج است به شفاعت كسى .
هامش
( 1 ) ( الثامن ) مبحث شفعه و در آن يك آيتست .