الاية الثالثة قوله تعالى فى سورة الانفال : ( فَكُلُوا مِمَّا غَنِمْتُمْ حَلالًا طَيِّباً واتَّقُوا الله إِنَّ الله غَفُورٌ رَحِيمٌ ) ( 69 )
يعنى پس بخوريد اى مؤمنان از آن چه غنيمت گرفتيد در حالتى كه آن غنيمت حلال پاك است بر شما وپرهيز كنيد از قهر خداى تعالى به درستى كه خداى تعالى آمرزنده ء مهربانست .
تفسير اين آيت و تحقيق او در كتاب جهاد گذشت وغرض از ايراد در اينجا آنست كه دلالت مىكند بر شركت اهل جهاد در غنيمت و مثل اين آيت بسيار است كه دلالت مىكند بر جواز شركت ( 1 ) واو اجتماع حقوق چند مالك است در يك ملك بر سبيل شياع و اسباب شركت چند چيز است :
هامش
( 1 ) ( الثانى ) مبحث شركة است و در آن يك آيه مذكور است .
مستفاد از آيه ء شريفه اينست مؤمنانى كه بدون اذن شرعى اخذ فديه نموده بودند به جهت رها كردن اسيران به ملاحظه ء صلاح ديد خودشان در موضوع آزادى اسيران با اخذ فديه مباح است بر ايشان خوردن از مال غنيمت ( فديه ) ومعلومست كه مراد از امر به خوردن آن چه غنيمت كرده اند اباحه است به لحاظ بودن آن عقيب حظر چنانچه از آيه ء شريفه ( لَوْ لا كِتابٌ مِنَ الله سَبَقَ لَمَسَّكُمْ فِيما أَخَذْتُمْ عَذابٌ عَظِيمٌ ) و آيه ء ( واتَّقُوا الله ) مستفاد مىگردد .
ومراد از امر به خوردن از اين فديه عبارتست از اين كه اين مجاهدان وفديه اخذ كنندگان راست اخذ سهم از آن چه غنيمت آورده اند از جهت اين كه اينها مصرف و اولى از ديگران هستند نه بعنوان شركت پس آيه ء شريفه دلالت بر جواز شركت نمىكند چنانچه در كتاب خمس بيان كرديم كه ارباب خمس وغنيمت مصرف هستند نه اين كه مالكند ولى پس از تقسيم واخذ سهم مالك مىباشند و فرق ما بين مجاهدان و ساير مصارف حقوق اينست كه در مجاهدان استحقاق وپريشانى شرط نيست .
وبالجملة مستفاد از آيه ء شريفه اينست كه غنائم حاصله از جنگ بايد طبق فرامين احديت به شرحى كه تعليم شده تقسيم گردد .
وفديه ء اسراء در حكم غنائم جنگ مىباشد .