وبهر تقدير مراد از ظلم كه داود ( ع ) در جواب سائل گفته صورت ظلم است نه حقيقت آن .
ومخفى نماند كه آيت مذكوره دلالت مىكند بر آن كه خواستگارى نمودن زنى كه ديگرى خواستگارى كرده باشد مكروه است ( 1 ) و بعضى فقهاء استدلال كرده اند به اين آيت بر كراهيت خريدارى كردن چيزى كه مؤمن خريدارى كرده باشد آن را به اين مناسبت كه اينجا مذكور شد .
ليكن اين استدلال خالى نيست از شايبه ء قياس و اولى آنست كه كراهت مذكوره را به ادله ء ديگر اثبات كنند چنان كه در كتب اصحاب مذكور است .
الاية التاسعة قوله تعالى فى سورة يوسف ( ع ) : ( فَلَمَّا دَخَلُوا عَلَيْهِ قالُوا يا أَيُّهَا الْعَزِيزُ مَسَّنا وأَهْلَنَا الضُّرُّ وجِئْنا بِبِضاعَةٍ مُزْجاةٍ فَأَوْفِ لَنَا الْكَيْلَ وتَصَدَّقْ عَلَيْنا إِنَّ الله يَجْزِي الْمُتَصَدِّقِينَ ) ( 88 )
يعنى پس آن هنگام كه در آمدند برادران يوسف ( ع ) بر او بعد از مراجعت از نزد يعقوب عليه السلام نوبت دوم گفتند به يوسف عليه السّلام كه اى امير رسيده است ما را وفرزندان ما را مضرت تنگى وقحطى وآورده ايم نزد تو متاع حقير بى اعتبار پس بسيار بده بما پيمانه ء قوت وتصدق كن بر ما به درستى كه خداى تعالى جزاى نيكو مىدهد تصدق كنندگان را .
مراد از عزيز در اين آيت يوسف ( ع ) است زيرا كه آن حضرت حاكم ووزير مصر شده بود .
ومراد از بضاعت مزجات متاع زبون و بى اعتبار است يا متاع كم الزجاة بمعنى
هامش
( 1 ) در آيه ء شريفه دلالتى بر كراهت خواستگارى نمودن زنى كه ديگرى خواستگارى كرده باشد نيست بايد كراهت اين عمل را از ادله ء ديگر استفاده نمود چنانچه تفصيلا بيان گرديد .