خداى تعالى دشمن ايشان را بر ايشان و حكم نكنند بخلاف حكم خداى تعالى مگر آن كه شايع گردد در ميان ايشان درويشى و ظاهر نشود در ميان ايشان گناه كبيره مگر آن كه شايع گردد در ميان ايشان مرگى وكم نپيمايند پيمانه را مگر آن كه باز دارد خداى تعالى از ايشان گناهها را ومبتلا گرداند ايشان را به قحط و ترك زكات دادن نكنند مگر آن كه بازگيرد خداى تعالى از ايشان باران را .
الاية السادسة قوله تعالى فى سورة البقرة : ( يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَنْفِقُوا مِنْ طَيِّباتِ ما كَسَبْتُمْ ) إلى آخر الآية ( 267 ) و تفسير اين آيت وبيان بعضى احكام او در كتاب زكات مذكور شد وغرض از ايراد او اينجا آنست كه دلالت مىكند بر آن كه كسب بايد كه از مال حلال باشد بطريق بيع صحيح و مثل آن تا نفقه دادن از آن ثواب داشته باشد و بايد كه طرق كسب حلال و حرام را از بيع و غير آن بدانند تا در حرام نيفتند .
چنان كه مرويست از پيغمبر صلى الله عليه وآله وسلَّم كه ( من اتجر به غير فقه فقد ارتطم فى الربا ) يعنى هر كس كه خريد و فروش كند بى آن كه احكام شرعيه ء آن را بداند پس بتحقيق بيفتد در ربا .
الاية السابعة قوله تعالى فى سورة الاعراف : ( خُذِ الْعَفْوَ وأْمُرْ بِالْعُرْفِ وأَعْرِضْ عَنِ الْجاهِلِينَ ) ( 199 )
يعنى فرا گير اى محمد آن چه آسان باشد از كارها وامر كن مردم را به طاعات ورو بگردان از نادانان ، مىتواند بود كه مراد از عفو كار آسان باشد در مقابل جهد بمعنى كار دشوار چنان كه در آيت : ( قُلِ الْعَفْوَ ) گذشت يعنى فراگير كارهاى آسان را ومرتكب كارهاى صعب مشو .
ومؤيد اينست قول خداى تعالى : ( يُرِيدُ الله بِكُمُ الْيُسْرَ ولا يُرِيدُ بِكُمُ الْعُسْرَ
تفسير شاهي ( توضيح آيات الأحكام ) ( فارسي ) — صفحة 144
مساهمون: أبي الفتح الجرجاني
ص١٤٤