به خداى تعالى ومراد از رزق او انواع نعمتهاى اوست كه از زمين حاصل گرداند جهت بنده هاى خود .
وقول او ( وإِلَيْهِ النُّشُورُ ) جمله ء حاليه است از فاعل ( كلوا ) وعايد ضمير مضاف اليه نشور است كه لام النشور عوض از اوست يعنى ( نشوركم ) ومراد آنست كه چون بازگشت شما بسوى اوست خواهد پرسيد از شما كه شكر نعمتهاى او به جاى آورديد يا نه و تصرف در نعمتهاى او بر وجه مشروع كرديد يا بر خلاف آن و اين آيت نيز دلالت مىكند بر جواز سعى در تحصيل روزى و بر صحت اكتساب او بطرق معتبرة .
ومؤيد اين معنى است آن كه در بعض روايات آمده كه چون آيت : ( ومَنْ يَتَّقِ الله يَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً ويَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لا يَحْتَسِبُ ) نازل شد جمعى از اصحاب پيغمبر صلى الله عليه وآله وسلَّم دست از طلب روزى باز گرفتند و در خانه هاى خود نشستند واعتماد بر كرم حق سبحانه و تعالى كردند و به عبادت مشغول شدند و چون اين خبر بسمع شريف پيغمبر صلى الله عليه وآله وسلَّم رسيد عيب فرمود ايشان را وگفت : ( انى لأبغض رجلا فاغرا فاه إلى ربه يقول ارزقنى ويترك الطلب ) .
يعنى به درستى كه من هر آينه دشمن مىدارم مردى را كه باز كرده باشد دهن خود را بسوى پروردگار خود ومىگفته باشد كه روزى ده مرا وبگذارد طلب كردن روزى را و خلاف صوفيه در اين باب ملتفت اليه نيست چنان كه مخفى نيست .
مبحث دوم در بيان عدم صحت بعض اكتساب است
و در او نيز شش آيتست :
الاية الاولى قوله تعالى فى سورة يوسف : ( قالَ اجْعَلْنِي عَلى خَزائِنِ الأَرْضِ
تفسير شاهي ( توضيح آيات الأحكام ) ( فارسي ) — صفحة 119
مساهمون: أبي الفتح الجرجاني
ص١١٩