سيرى بر وجهى كه ضرر رساند زيرا كه حرام است .
و در قول او ( فيحل ) دو قرائتست كسر حاء از حلول بمعنى فرود آمدن وضم حاء از حلال بمعنى واجب شدن وام وعقوبت وباين معنى متعدى شود به على يا بمعنى حلال شدن و به اين معنى متعدى شود بلام .
و ( عليكم ) بر بعض تقديرات متعلق است بقول او ( يحل ) و بر بعض تقديرات متعلق است به غضبى ومقدم شده بر او جهت اهتمام .
و بر هر تقدير قول او ( يحل ) منصوبست بان ناصبه ء مقدره بعد از فاء سببية و نهى مثل ( لا تشتمنى فاضربك ) .
وقول او ( مَنْ يَحْلِلْ عَلَيْهِ غَضَبِي ) مثل قول اوست : ( فَيَحِلَّ عَلَيْكُمْ غَضَبِي ) در آن چه مذكور شد .
ليكن يحلل مجزوم است به فك ادغام به سبب من شرطى .
وقول او ( فَقَدْ هَوى ) جزاى اوست وهوى مشتق است از هوى بمعنى سقوط واينجا سقوط كنايه است از معاقب شدن به عقوبت الهى .
و اين آيت نيز دالست بر صحت اكتساب روزى بر وجهى كه در شريعت غراء محقق ومبين است ( 1 )
الاية الخامسة قوله تعالى في سورة ق : ( ونَزَّلْنا مِنَ السَّماءِ ماءً مُبارَكاً فَأَنْبَتْنا بِهِ جَنَّاتٍ وحَبَّ الْحَصِيدِ - والنَّخْلَ باسِقاتٍ لَها طَلْعٌ نَضِيدٌ - رِزْقاً لِلْعِبادِ وأَحْيَيْنا بِهِ بَلْدَةً مَيْتاً كَذلِكَ الْخُرُوجُ ) ( 9 - 11 )
يعنى فرو فرستاديم ما از آسمان باران را كه با بركت است و با نفع بسيار پس
هامش
( 1 ) با نهى از تجاوز حدود الهى در معاملات پس اهل تكسب و داد وستد بايد حدود الهى را مراعات كنند در تحصيل منافع به طورى كه در شرع مقدس بيان گرديده است .