إِلَى الْخَيْرِ ويَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ ويَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وأُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ ) ( 104 )
يعنى بايد كه باشند از شما اى مؤمنان جماعتى كه بخوانند مردم را به نيكى وامر كنند بمعروف و نهى كنند از منكر و آن جماعت ايشانند رستگارى يابندگان قول او ( ويَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ ويَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ ) عطف است بر قول او ( يَدْعُونَ إِلَى الْخَيْرِ ) از قبيل عطف تفسيرى و تفصيل بعد از اجمال جهت اهتمام بشأن امر بمعروف و نهى از منكر .
وپوشيده نماند كه اين آيت دلالت مىكند بصريح بر وجوب امر معروف و نهى منكر فى الجملة از جهت صيغه ء امر مذكور .
و بر آن كه وجوب ايشان كفائيست ( 1 ) از جهت كلمه ء ( من ) كه دالست بر تبعيض بحسب ظاهر .
ومؤيد اين قولست آن كه ظاهر آنست كه مقصود از امر معروف و نهى
هامش
( 1 ) آيه ء شريفه صريحست در وجوب كفائى امر بمعروف و نهى از منكر بدليل من تبعيضية و اين آيه منافى آيه ء اولى كه صريح در وجوب عينى بود نيست از جهت اين كه آيه ء اولى راجع به جمعى مخصوص بود چنانچه گذشت و اين آيه ء دومى راجع بعموم امت و معلوم است كه غرض اصلى از قيام به اين تكليف آوردن معروف و ترك منكر است و پس از حصول غرض به اقدام جمعى از ديگران ساقط مىشود و گذشت كه عموم مسلمانان متمكن از انجام اين وظيفه ء مهم نيستند اما امت مخصوصه مانند حضرت على وپيشوايان دينى با اتصاف ايشان به عصمت وتأييد الهى متمكنند از انجام وظيفه در صورت امن وعدم توجه مفسده ء ديگر مهم از قيام بامر بمعروف و نهى از منكر وبالجمله امر بمعروف و نهى از منكر نسبت به حضرات معصومين واجب عينى است با اجتماع شرايط و به امت واجب كفائى چنانچه از اخبار واردة از حضرات معصومين عليهم السلام استفاده مىشود .