وادله ء اقوال مذكوره در كتب اصحاب مسطور است و بعد از تأمل صحيح در
هامش
من القائمين على الاخر بل يظن قيام من به الكفاية على ما هو المشهور بينهم وان كان هذا القسم موضع النظر .
( اقول ) مستفاد از ظواهر اخبار وجوب عينى امر بمعروف و نهى از منكر است لكن آيه ء شريفه ء ( ولْتَكُنْ مِنْكُمْ أُمَّةٌ ) إلى اخرها دلالت بر وجوب كفائى مىكند به جهت من تبعيضية و همچنين رواية مسعدة بن صدقه از حضرت صادق عليه السّلام دلالت بر وجوب كفائى امر بمعروف و نهى از منكر مىكند چنانچه حضرت صادق عليه السّلام پس از سؤال از امر به معروف و نهى از منكر كه آيا واجب بر جميع است مىفرمود نه بلكه بر كسانى كه صاحب قدرت و صاحب اطاعت ودانا واجب است نه بر كسانى كه عاجز وضعيف ونادان كه نمىتوانند هدايت كنند نفس خودشان را به راه راست به جهت اين كه كسى كه خودش عاجز ونادان باشد نمىتواند ديگران را ارشاد و به راه راست هدايت نمايد و در صورت دانستن راه حق اعتناء بامر او نكنند ، و از اينست كه اعتبار علو در امر بمعروف شرط است نه در مطلق امر .
ودليل بر اين كه امر بمعروف و نهى از منكر مخصوص بر اشخاصى است نه بر عموم قول خداى تعالى است كه مىفرمايد ( ولْتَكُنْ مِنْكُمْ أُمَّةٌ ) الاية يعنى بايد از شما جماعتى باشد كه دعوت بخير وامر بمعروف و نهى از منكر كند و اين خطاب خاص است نه عام چنانچه مىفرمود ( ومِنْ قَوْمِ مُوسى أُمَّةٌ يَهْدُونَ بِالْحَقِّ وبِهِ يَعْدِلُونَ ) يعنى از قوم موسى عليه السّلام جماعتى بود هدايت كننده به راه راست ، وفرمود بر امت موسى و نه بر هر قوم در حالى كه در آن وقت امتهاى مختلف بودند وامت بر واحد وجمع اطلاق مىشود چنان كه مىفرمود ( إِنَّ إِبْراهِيمَ كانَ أُمَّةً قانِتاً لِلَّهِ ) يعنى ابراهيم پيغمبر صلى الله عليه وآله وسلَّم امتى بود مطيع بامر خدا .
پس امر بمعروف و نهى از منكر بر كسى كه در مورد صلح وتقيه بوده و داراى