ومؤيد اينست آيت : ( ولا تُلْقُوا بِأَيْدِيكُمْ إِلَى التَّهْلُكَةِ ) يعنى ميندازيد خود را به اختيار خود در هلاك .
و آن كه مرويست از امير المؤمنين عليه السّلام كه فرمود ( اما السب فسبونى فانه فى زكات ولكم نجاة و اما البراءة فلا تبرؤا منى فانى ولدت على الفطرة ) يعنى اما حكم دشنام دادن مرا آنست كه دشنام دهيد مرا زيرا كه دشنام شما مرا سبب رفع درجات منست و موجب نجات شما .
و اما حكم بيزار شدن از من آنست كه بيزارى مكنيد از من زيرا كه من زاييده شده ام بر فطرت اسلام كامل .
الاية السابعة قوله تعالى فى سورة الانفال : ( قُلْ لِلَّذِينَ كَفَرُوا إِنْ يَنْتَهُوا يُغْفَرْ لَهُمْ ما قَدْ سَلَفَ وإِنْ يَعُودُوا فَقَدْ مَضَتْ سُنَّتُ الأَوَّلِينَ ) ( 38 )
يعنى بگو اى محمد مر كافران را كه اگر ترك كنند كفر را آمرزنده شود آن چه بتحقيق گذشته است ازيشان در حال كفر و اگر بر گردند بسوى كفر وباز كفر را اختيار كنند پس بتحقيق گذشته است به عقاب مرتد طريقه پيشينيان از امتهاى پيغمبران عليهم السّلام .
مراد از قول او ( فَلَهُ ما سَلَفَ ) جميع معصيتهاست كه در حال كفر ازيشان صادر شده ليكن مخصص است به معاصى كه در حقوق خداى تعالى ازيشان واقع شده باشد مثل ترك نماز و روزه و غير آن زيرا كه دليل قايم شده بر آن كه معاصى كافران در حقوق مردم مثل غصب مال وايذاء واهانت ايشان آمرزيده نشود به مجرد آن كه مسلمان شوند ما دام كه ادا نكنند آن را به وجهى از وجوه چنان كه مختار محققان اصحابست ( 1 )
هامش
( 1 ) مستفاد از آيه ء شريفه غفران احكام تكليفيه است نه احكام وضعية چنانچه مستفاد