هر دو فريق ( 1 ) ومخفى نماند كه آيت مذكوره دلالت مىكند بر وجوب دعوت به ايمان و رفع شبهه ء مخالفان پيش از شروع در مقاتله ء ايشان جهت الزام حجت بر ايشان چنان كه در شرع مقرر است وواقع شد از پيغمبر و اهل بيت او صلوات الله عليهم اجمعين .
الاية السادسة قوله تعالى فى سورة النحل ايضا : ( إِنَّما يَفْتَرِي الْكَذِبَ الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِآياتِ الله وأُولئِكَ هُمُ الْكاذِبُونَ مَنْ كَفَرَ بِالله مِنْ بَعْدِ إِيمانِهِ إِلَّا مَنْ أُكْرِهَ وقَلْبُهُ مُطْمَئِنٌّ بِالإِيمانِ ولكِنْ مَنْ شَرَحَ بِالْكُفْرِ صَدْراً فَعَلَيْهِمْ غَضَبٌ مِنَ الله ولَهُمْ عَذابٌ عَظِيمٌ ) ( 106 ) .
يعنى اينست وجز اين نيست كه مىبندند دروغ را بر خداى تعالى آنان كه ايمان نمىآورند به آيتهاى خداى تعالى و آن جماعت ايشانند دروغ گويان آن كسان كه كافر شوند به خداى تعالى بعد از آن كه ايمان آورده باشند به او مگر آن كسى كه به زور و ستم كافر شده باشند به او وحال آن كه دل او آرام يابنده باشد به ايمان و لكن آن كسان كه روشن گردانيده اند بكفر سينه ء خود را واعتقاد كرده اند كفر را پس وارد است بر ايشان غضب عظيم از خداى تعالى وثابت است مر ايشان را .
عذاب بزرگ .
سبب نزول اين آيت آن بود كه بعضى از آنان كه مسلمان شده بودند از اهل
هامش
( 1 ) خلاصه ء مفاد آيه ء شريفه اينست كه مىفرمايد به حضرت پيغمبر ( ص ) دعوت كن خلق را به طرف دين خدا به حكمت قرآن كه كاشف از حسن طاعت به مولا وقبح عصيان به او و مانع از فساد ومرشد به راه راست است واطلاق حكمت به قرآن از جهت احكام مطالب آن كه به منزله ء مانع است از فساد و آن چه سزاوار نيست اختيار آن و معنى حكمت هم اينست و به وعظ نيكو كه موجب نرمى قلوب مردم است به چيزى كه باعث قبول و خشوع مىباشد ومناظره كن با ايشان به آن چيزى كه به تو وحى كرده ايم از آيات وبراهين كه نيكوترين راه اثبات حق است وامر به دعوت به اين سه طريق از جهت اختلاف مردم است در فهم مطالب .