و چون جهاد كردن با كافران در راه رضاى خداى تعالى فرد كامل طاعاتست تصريح فرمود به او بطريق تخصيص بعد از تعميم از جهت تنبيه بر زيادتى فضيلت او ووسيله چيزيست كه تقرب جويند به او به چيزى از وسل بمعنى رغبت ومتعدى شود به الى .
وقول او ( اليه ) متعلق است به وسيله وتقديم بر او از جهت تخصيص است يا مجرد اهتمام .
وپوشيده نماند كه آيت مذكوره دالست بر زيادتى فضيلت جهاد نسبت به ساير طاعات واجبه ومندوبه .
و حمل جهاد در اين مقام بر جهاد با نفس اماره ولوامه كه در بعض احاديث نبويه معتبر شده بجهاد اكبر .
بعيد است از عرف شرع .
الاية الخامسة قوله تعالى فى سورة النحل : ( ادْعُ إِلى سَبِيلِ رَبِّكَ بِالْحِكْمَةِ والْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ وجادِلْهُمْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ إِنَّ رَبَّكَ هُوَ أَعْلَمُ بِمَنْ ضَلَّ عَنْ سَبِيلِهِ وهُوَ أَعْلَمُ بِالْمُهْتَدِينَ ) ( 125 )
يعنى بخوان اى محمد كافران را بسوى اطاعت پروردگار خود به احكام مبينه واضحه وبنصيحتها وپندهاى نيكو كه مشتمل است بر احكام ظنيه .
هامش
عليهم وارد شده است كه ائمه ء هدى از ذريه ء حضرت سيد الشهداء عليه السلام عروة الوثقى والوسيلة إلى الله هستند .
يعنى هر كس پس از حضرت محمد و حضرت على و امام حسن و امام حسين عليهم السلام اطاعت به اوامر حضرات ائمه ء هدى عليهم السلام كند اطاعت به خدا كرده و هر كسى كه به ايشان معصيت ومخالفت نمايد به خدا معصيت ومخالفت كرده است از جهت اين كه ايشان امامان معصومان مفترض الطاعة هستند كه غير از امر ورضاى خدا چيزى نمىگويند .