است از محبت ايشان خداى تعالى را بلكه مقصود از محبت خداى تعالى است او را .
چنان كه قول خداى تعالى : ( قُلْ إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ الله فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ الله ) مشعر است به آن .
يعنى بگو اى محمد كه اگر دوست مىداريد خداى تعالى را پس متابعت كنيد مرا تا دوست دارد شما را خداى تعالى .
واذله جمع ذليل است از ذلت بمعنى خوار شدن ليكن اينجا مراد لازم خواريست يعنى نرمى وملايمت وتواضع نسبت به مؤمنان .
واعزة جمع عزيز است از عزت بمعنى غالب شدن ولومة صيغه ء مرة لوم است بمعنى ملامت كردن و سرزنش نمودن .
وقول او ( يُجاهِدُونَ ) صفت بعد از صفت است مرقوم را يا حال است از او وقول او ( لا يَخافُونَ ) عطف است برو وذلك اشارتست به اتصاف به صفات مذكوره .
مخفى نماند كه محققان علماء تفسير از مؤالف ومخالف بر آنند كه اين آيت نازل شده است در شأن امير المؤمنين عليه السّلام ( 1 ) وجهاد آن حضرت با جمعى از مرتدان بعد از وفات پيغمبر صلى الله عليه وآله وسلَّم كه انكار نمودند امامت ووصايت او را ونص پيغمبر را بر امامت او چنان كه در حرب جمل وصفين و غير آن واقع شد .
هامش
( 1 ) آيه ء شريفه دلالت مىكند بر اين كه جمعى از مؤمنان مرتد خواهند شد هر چند به من شرطية مذكور شده است ومراد از ارتداد رجوع از دين است خواه از جهت انكار تمامى دين و احكام اصول وفروع باشد و يا از جهت انكار بعضى از احكام دين وايستادگى در موضوع امامت وخروج بر امام از جمله ء ارتداد است ومراد از ارتداد همانا معنى لغوى است نه ارتداد بمعنى اصطلاحى پس اشخاصى كه به قتال على ( ع ) حاضر شدند داخل بر اطلاق آيه است بدون كلام