كافران و بر وجوب محاربه ومقالته با ايشان بعد از تحقق نقض عهد ازيشان .
الاية الحادية العشر : قوله تعالى فى سورة النساء : ( يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذا ضَرَبْتُمْ فِي سَبِيلِ الله فَتَبَيَّنُوا ولا تَقُولُوا لِمَنْ أَلْقى إِلَيْكُمُ السَّلامَ لَسْتَ مُؤْمِناً تَبْتَغُونَ عَرَضَ الْحَياةِ الدُّنْيا فَعِنْدَ الله مَغانِمُ كَثِيرَةٌ كَذلِكَ كُنْتُمْ مِنْ قَبْلُ فَمَنَّ الله عَلَيْكُمْ فَتَبَيَّنُوا إِنَّ الله كانَ بِما تَعْمَلُونَ خَبِيراً ) ( آيه ء 94 )
يعنى اى گروه مؤمنان هر گاه سير كنيد جهت جهاد در راه خداى تعالى پس طلب كنيد ظهور حال را و تا حال كسى ظاهر نشود ومحقق نگردد نزد شما متعرض او مشويد ونگوييد مر كسى را كه انداخت بسوى شما اسلام و مسلمانى را كه نيستى ايمان آورنده بحسب حقيقت در حالتى كه مىطلبيد متاع زندگانى دنيا را سبب آن كه نزد خداى تعالى غنيمتهاى بسيار پس از براى طلب متاع دنيا بر خلاف رضاى خداى تعالى كار مكنيد مثل آن كس كه اظهار اسلام كرد نزد شما بوديد ما پيش ازين اظهار اسلام كرديد .
پس منت نهاد خداى تعالى بر شما به آن كه قبول اسلام شما را پس البته طلب ظهور حال مردم بكنيد و بعد از ظهور حال به مقتضاى آن عمل كنيد به درستى كه خداى تعالى هست به آن چه مىكنيد واقف ودانا ومىداند عملها ونيتهاى شما را وفراخور آن جزا مىدهد شما را .
روايت كرده كه سبب نزول اين آيت آن بود كه پيغمبر صلى الله عليه وآله وسلَّم سريه ( 1 ) فرستاد بر سر اهل خيبر چون به فدك رسيدند و مردم آنجا همه كافر بودند غير مرداس بن نهيك كه مسلمان شده بود كافران گريختند ومرداس اعتماد بر اسلام خود كرده
هامش
( 1 ) سريه آن لشكر را مىگويند كه پيغمبر براى ايشان امير تعيين كند خودش نرود با لشكر وغزوه آن را مىگويند كه خود پيغمبر با لشكر به جنگ برود و اين اصطلاح است در ميان ارباب تواريخ .