غير طاهر چنان كه مرويست از امام صادق عليه السّلام وكثيرى از مفسران در تفسير اين آيت .
وبرين تقدير آيت مذكوره دلالت مىكند بر وجوب طهارت بر محدث وجنب از براى مس مصحف وباين مناسبت اينجا مذكور شده است .
ووجه دلالت او بر آن آنست كه ضمير ( لا يَمَسُّهُ ) راجع بكتاب از جهت قرب ومناسبت معنوى ونفى بمعنى نهى است و الا كذب لازم آيد ( 1 ) ومراد از مطهرون طهارت شرعيه است چنان كه متبادر است .
پس معنى چنان شود كه بايد مساس نكنيد آن كتاب را كه مصحف است مگر آن كه پاك باشيد از حدثها مطلقا .
ومؤيد اين معنى است آن كه روايت كرده اند ( 2 ) از امام صادق عليه السّلام كه
هامش
( 1 ) مخفى نماند دلالت آيه بر حرمت مس محدث كتابت قرآن را محتاج به تكليفاتى است :
1 - اين كه كلمه ء لا يمسه كه نفى است بمعنى نهى حمل كردن .
2 - جمله اخباريه را بر معنى انشاء حمل كردن .
3 - كتاب مكنون را حمل كردن بر اين كتاب كه موجود بين ظهرانى امت است .
4 - جمله ء المطهرون را بمعنى المتطهرون حمل نمودن چون كه مطهرون آن كسانى هستند كه خلقة پاكيزه باشند مثل ملك ونبى و اما اشخاصى كه به واسطه ء وضوء و يا غسل پاكيزه هستند آنها را متطهرون مىگويند كه كسب پاكيزگى كرده اند .
وبالجمله ظاهر آيه ء شريفه بدون تكلف دلالت مىكند بر اين كه قرآن مجيد كتابى است مكنون محفوظ عند الله مس واخذ نمىكند آن را مگر كسانى كه اصالة مطهر و پاكيزه هستند مانند ملايك ونبى اكرم ( ص ) ( كه خداوند آنها را معصوم خلق كرده است ) يعنى اين كتاب و قرآن كلام آدمى نيست كه توليد افكار بشر باشد بلكه به واسطه ء ملك از طرف بارى تعالى به حضرت محمد رسول وى نازل شده است .
حرمت مس كتابت قرآن داخل مفهوم ومفاد آيه ء شريفه نيست بايد حرمت مس را از سنت استفاده نمود .
( 2 ) مستفاد از خبر شريف نهى تأديب است براى حفظ احترام قرآن از جهت صغر سن اسماعيل لذا از اين حديث حرمت مس محدث كتابت قرآن را استفاده نمىتوان كرد .