دلالت مىكند بر وجوب اخلاص و وجوب اخلاص مستلزم قصد اخلاص نيست ( 1 ) بلكه وجوب قصد اخلاص از اجماع مستفاد شود . الاية الرابعة قوله تعالى فى سورة الواقعة : ( إِنَّهُ لَقُرْآنٌ كَرِيمٌ فِي كِتابٍ مَكْنُونٍ لا يَمَسُّهُ إِلَّا الْمُطَهَّرُونَ ) ( 2 ) يعنى به درستى كه قرآن هر آينه خوانده شده ايست گرامى يعنى نيكو وپسنديده در كتاب محفوظ ومستور از نظر خلق كه نمىسايند او را مگر آن كه پاك گردانيده شده اند از حدثها . بدان كه ضمير ( انه ) راجع است به قرآن و قرآن مصدريست بمعنى مقروء وكريم فعيل است از كرامت بمعنى ارجمندى يا از كريم بمعنى سخاوت زيرا كه قرآن كثير النفع است از جهت اشتمال او بر فوايد علميه وعمليه معاش ومعاد پس گويا بخشنده ء آنهاست ( 3 ) وقول او ( فِي كِتابٍ مَكْنُونٍ ) صفت بعد صفت قرآنست يا خبر بعد از خبر آن ومراد از كتاب مصحف است كه در دست مردم است ومراد از مكنون محفوظ وقول او ( لا يَمَسُّهُ إِلَّا الْمُطَهَّرُونَ ) بيان محفوظيت اوست يعنى محفوظست از مس
تفسير شاهي ( توضيح آيات الأحكام ) ( فارسي ) — صفحة 57
مساهمون: أبي الفتح الجرجاني
ص٥٧
هامش
( 2 ) آيه 79
( 1 ) مخفى نماند پس از قول به دلالت آيه ء وضوء به اعتبار اخلاص مترتب مىشود قول به دلالت آن بوجوب قصد آن التزاما چون كه انجام دادن عملى به اخلاص مستلزم قصد آنست زيرا اخلاص از افعال اختياريه و فعل اختيارى بدون قصد صادر نمىشود وبالجمله دلالت آيه بر قصد اخلاص از روى دلالت التزامى است نه مطابقى و نه تضمنى .
( 3 ) بلكه معنى آيه اينست كه قرآنيست كريم در نزد خدا از جهت اين كه محفوظ گردانيده آن را از تغيير وتبديل وتحريف ونقصان و از جهت اين كه قرآن را مشتمل گردانيده بر اعجاز و بر مواعظ ونصايح و اين قرآن كريم واقع است در كتابى كه مستور است از تعدى ايادى كه اخذ نمىكنند آن را مگر پاكيزگان كه ملك معصوم به نبى معصوم برساند .