ومراد از ذكر نام خداى تعالى نزد بعضى تسميه ء ذبح ونحر است ومرويست از امام صادق عليه السّلام كه مراد تكبيرات مسنونه است در عقب پانزده نماز و اول آنها نماز پيشين روز عيد است چنان كه در كتب فروع مذكور است .
وبهيمه مطلق چهارپايان را گويند از ابهام بمعنى عدم ايضاح مقصود به سبب بى زبانى او .
ومراد از انعام در عرف شتر و گاو و گوسفند است پس اضافه ء بهيمه به انعام اضافه ء عام است به خاص .
وبائس بمعنى شدت يعنى صاحب شدت وقيد فقير تنبيه است بر آن كه مراد شدت فقراءست .
وامر به اكل از براى اباحه است وامر به اطعام از براى ندب اگر مراد از بهيمة الانعام غير هدى واضحيه باشد .
و هر دو امر از براى وجوبست اگر مراد هدى باشد و از براى ندبست اگر مراد اضحيه باشد به قرينه ء روايات ( 1 ) .
وتفث در لغت بمعنى چرك است ومراد از قضاء تفث قضاى ازاله ء چركهاست كه در ايام احرام در بدن حاصل شده باشد مثل ناخن و موى سر و ساير اعضاء يعنى به جاى آوردن ازاله ء آنها بحذف مضاف .
و از ابن عباس مرويست كه مراد از تفث مناسك حج است پس معنى قضاء
هامش
( 1 ) خلاصه ء مفاد آيه ء ( لِيَشْهَدُوا مَنافِعَ لَهُمْ ) تا إلى قوله ( الْبائِسَ الْفَقِيرَ ) اينست كه پس از به جا آوردن طواف ، نماز ، وسعى ، و رفتن بمنى ، وقربانى كردن ، واجب است و خوردن از گوشت قربانى واطعام به فقير بى چيز مستحب است .