الاية الثانية قوله تعالى فى سورة السجدة : ( ووَيْلٌ لِلْمُشْرِكِينَ الَّذِينَ لا يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وهُمْ بِالآخِرَةِ هُمْ كافِرُونَ ) ( 7 ) يعنى وعذاب عظيم مر كافران راست آن چنان كافران كه نمىدهند زكات را وحال آن كه ايشان به قيامت ايمان ندارند ( بدان كه ) ويل بمعنى عذابست .
و بعضى گفته اند كه ويل اسم چاهيست در جهنم واشراك در شرع مستعمل شود بمعنى كفر مطلق يا كفرى به سبب عدم توحيد باشد و ظاهر آنست كه اينجا مراد معنى اول است و بر هر تقدير آيت مذكوره دلالت مىكند ( 1 ) بر وجوب زكات بلكه ساير احكام فرعيه بر كافران وقول او : ( وهُمْ بِالآخِرَةِ هُمْ كافِرُونَ ) جمله ء اسميه است حاليه ومشتمل است بر تكرير اسناد جهة مبالغه وتنبيه بر آن كه سبب ندادن زكات انكار ايشانست قيامت را وعذابى كه خداى تعالى در قيامت از براى كافران وفاسقان و كسانى كه زكات نمىدهند مقدر ومهيا گردانيده .
الاية الثالثة قوله تعالى فى سورة التوبة : ( والَّذِينَ يَكْنِزُونَ الذَّهَبَ والْفِضَّةَ ولا يُنْفِقُونَها فِي سَبِيلِ الله فَبَشِّرْهُمْ بِعَذابٍ أَلِيمٍ يَوْمَ يُحْمى عَلَيْها فِي نارِ جَهَنَّمَ فَتُكْوى بِها جِباهُهُمْ وجُنُوبُهُمْ وظُهُورُهُمْ هذا ما كَنَزْتُمْ لأَنْفُسِكُمْ فَذُوقُوا ما كُنْتُمْ تَكْنِزُونَ ) ( 34 ) يعنى و آنان كه جمع مىكنند طلا و نقره را ونفقه نمىكنند آنها را در راه خداى تعالى پس مژدگانى ده ايشان را به عذاب دردناك در روزى كه افروخته شود آتش بر آن طلاها و نقره ها جمع كرده شده جهة گرم كردن آنها در ميان آتش دوزخ پس داغ كرده شود به آنها پيشانيهاى ايشان وپهلوهاى ايشان وپشتهاى
هامش
( 1 ) آيه ء شريفه دالست بر اين كه اشخاصى كه زكات مال را در صورت تعلق نمىدهند مشرك هستند هر چند اهل ايمان باشند ظاهرا از جهت اين كه استنكاف ايشان از دادن زكات ناشى از كفر آنهاست بروز رستخيز و اين شرك وكفر در احكام مختلف است با شرك در ذات وكفر جحود چنانچه در محلش تحقيق گرديده است .