ومراد از تكبير مطلق تعظيم است يا تكبيرات مندوبه است بعد از چهار نماز در شب عيد بعد از نماز شام و نماز خفتن و در روز عيد بعد از نماز بامداد و نماز عيد چنان كه مختار اصحاب ماست .
و بعضى گفته اند كه مراد تكبيريست كه مقرر است در وقت قربانى كردن و دور نيست كه مراد تكبيرات نماز عيد باشد و كلمه ء ما در ( ما هَداكُمْ ) محتمل است كه ماء مصدريه باشد ومحتمل است كه موصوله باشد يا موصوفه .
الاية الرابعة قوله تعالى بعد الآية السابقة : ( وإِذا سَأَلَكَ عِبادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذا دَعانِ فَلْيَسْتَجِيبُوا لِي ولْيُؤْمِنُوا بِي لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُونَ ) ( 186 ) ( 1 ) پاورقى در صفحه ( 270 ) يعنى هر گاه بپرسند از تو بنده هاى من از حال من كه نزديكم يا دورم ازيشان ، پس جواب ايشان اينست به درستى كه من نزديكم به ايشان قبول مىكنم دعاى دعا كنندگان را وقتى كه از من چيزى طلب كنند بر سبيل خضوع پس بايد كه اجابت كنند ايشان نيز مرا هر گاه كه بخوانم ايشان را به طاعت خود و بايد كه ايمان آورند به من به اميد آن كه راه راست يابند .
بدان كه اين آيت را دلالتى بر صوم نيست وايراد او در اين مقام ازين جهت آنست كه دالست بر اجابت دعا از جمله دعاها كه قريبست به اجابت دعاى صايم است چنان كه در حديث وارد شده كه ( دعوة الصائم لا ترد ) يعنى دعاى روزه دار رد كرده نمىشود پس دعا واجابت او را تعلق تمام است بصوم .
و در سبب نزول آيت مذكوره مفسران را خلافست بعضى گفته اند كه اعرابى پرسيد از رسول خدا صلَّى الله عليه وآله وسلَّم كه آيا نزديكست بما پروردگار ما پس راز گويم با او يا دور است از ما پس به آواز بلند بخوانيم او را پس اين آيت نازل شد .
تفسير شاهي ( توضيح آيات الأحكام ) ( فارسي ) — صفحة 267
مساهمون: أبي الفتح الجرجاني
ص٢٦٧