ومرويست از امام صادق عليه السّلام كه گفت مراد از صيغه ء امر مذكور استحباب گوش كردنست به قرائت قرآن در نماز و غير نماز مطلقا و بنا بر اين روايت آيت مذكوره دلالت كند بر آن كه شنيدن قرآن به قصد وخاموش شدن وقتى كه كسى قرآن خواند سنت است مطلقا چنان كه مختار اكثر اصحاب ماست ليكن در نماز جهرى كه آواز امام شنيده نشود در قرائت مختار اكثر اصحاب استحباب قرائت فاتحه است .
و بعضى گفته اند كه مستحب در اين صورت ذكر است در نفس بطريق تسبيح يا تهليل يا تحميد يا تكبير ومؤيد اين قول است روايت زراره از امام باقر يا امام صادق عليهما السلام كه گفت ( اذا كنت خلف امام تأتم به فانصت وسبح فى نفسك ) يعنى هر گاه باشى نماز گزارنده در عقب امامى كه اقتداء كرده باشى به او پس خاموش شو و تسبيح گوى در نفس خود وگويا اشارت به اينست قول خداى تعالى بعد از آيت مذكوره ( واذْكُرْ رَبَّكَ فِي نَفْسِكَ تَضَرُّعاً وخِيفَةً ) .
يعنى و ياد كن پروردگار خود را در نفس خود بطريق فروتنى وترسناكى و از اينجاست كه گفته اند كه اولى در حال قرائت قرآن واستماع او آنست كه متوجه تعقل معانى او باشند وتدبير او امر ونواهى او به قصد امتثال وسخن نكنند و اظهار خضوع و خشوع نمايند وتصور كنند عظمت و بزرگى خداى تعالى را و رعايت كنند كمال ادب را مثل كسى كه حاضر باشد نزد پادشاه آگاه قهار عظيم الشأن .
الاية الحادية العشرة قوله تعالى فى سورة الم سجده : ( إِنَّما يُؤْمِنُ بِآياتِنَا الَّذِينَ إِذا ذُكِّرُوا بِها خَرُّوا سُجَّداً وسَبَّحُوا بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وهُمْ لا يَسْتَكْبِرُونَ ) ( 15 ) يعنى اينست وجز اين نيست كه ايمان كامل مىآورند به آيتهائى كه فرستاده ايم در قرآن آن كسانى كه هر گاه پند داده شوند به آن آيتها بيفتند در حالى كه سجده كنندگان
تفسير شاهي ( توضيح آيات الأحكام ) ( فارسي ) — صفحة 251
مساهمون: أبي الفتح الجرجاني
ص٢٥١