دوم كه اول بود حراست نمايند بعد از آن امام بنشيند با همه و سلام دهد با همه و اين نماز نيز در حالتى است كه شدت خوف نباشد ودشمن در جانب قبله باشد ( چهارم ) صلاة ذات الرقاع است و آن نمازيست كه رسول خدا صلَّى الله عليه وآله وسلَّم در موضعى كه آن را ذات الرقاع گويند به جاى آورد و آن چنانست به اسقاط دو ركعت از نماز چهار ركعتى امام قوم خود را دو فرقه گرداند و با يك فرقه شروع كند در نماز در موضعى كه تير دشمن به ايشان نرسد و يك ركعت نماز به جاى آورند وفرقه ء ديگر حراست نمايند و چون امام به ركعت دوم برخيزد آن فرقه ء كه يك ركعت را به جماعت گزارده اند ركعت دوم را به قصد انفراد بگزارند و سلام داده بحراست روند و امام قرائت اين ركعت را دراز كند تا فرقه ء حارسه بيايند و به امام در اين ركعت اقتداء كنند و با امام اين ركعت را به جاى آورند و چون امام به تشهد بنشيند ايشان برخيزند و امام تشهد را دراز كند تا ايشان ركعت ديگر را به جاى آورده ملحق شوند به او بعد از آن به اتفاق سلام دهند و اگر نماز شام باشد مخير است امام در آن كه با فرقه ء اول دو ركعت نماز به جاى آورد و با فرقه ء دوم يك ركعت يا بر عكس و در صحت اين نماز شرط چند معتبر است ( يكى ) آن كه دشمن در غير جانب قبله باشد يا در جانب قبله باشد ليكن ميان ايشان ومسلمانان حايلى باشد كه اگر هجوم كنند مسلمانان ايشان را نبينند ( ديگر ) آن كه قوت دشمن به مرتبه اى باشد كه مسلمانان را خوف آن باشد كه در اثناى نماز هجوم كنند بر ايشان ( ديگر ) آن كه كثرت مسلمانان به مرتبه اى باشد كه ممكن باشد گردانيدن ايشان دو فرقه كه هر يك از آن دو فرقه مقاومت توانند نمود با دشمن واحتياج نباشد به آن كه بيشتر از دو فرقه گردانند ايشان را و باقى احكام اين نمازها در كتب اصحاب مذكور است .
ومخفى نماند كه اصحاب ما آيت مذكوره را بر بيان صلاة ذات الرقاع
تفسير شاهي ( توضيح آيات الأحكام ) ( فارسي ) — صفحة 246
مساهمون: أبي الفتح الجرجاني
ص٢٤٦