الاية الحادية عشر قوله تعالى فى سورة التوبة : ( والَّذِينَ اتَّخَذُوا مَسْجِداً ضِراراً وكُفْراً وتَفْرِيقاً بَيْنَ الْمُؤْمِنِينَ وإِرْصاداً لِمَنْ حارَبَ الله ورَسُولَهُ مِنْ قَبْلُ ولَيَحْلِفُنَّ إِنْ أَرَدْنا إِلَّا الْحُسْنى والله يَشْهَدُ إِنَّهُمْ لَكاذِبُونَ لا تَقُمْ فِيهِ أَبَداً لَمَسْجِدٌ أُسِّسَ عَلَى التَّقْوى مِنْ أَوَّلِ يَوْمٍ أَحَقُّ أَنْ تَقُومَ فِيهِ ) ( 108 ) يعنى و آن كسان كه بنا كردند مسجدى را از جهت مضرت رسانيدن به رسول خدا صلَّى الله عليه وآله وسلَّم و به مؤمنان و از جهة تقويت كردن كفر و از جهت جدائى انداختن ميان مؤمنان و از جهت چشم داشتن مر آمدن آن كسى را كه جنگ كرد با خدا ورسول او پيش ازين وسوگند به خدا كه هر آينه سوگند خوردند آن جماعت كه قصد نكرده ايم ما از ساختن اين مسجد مگر خير نيكويى و خدا گواهى مىدهد كه ايشان دروغ مىگويند در اين سوگند كه بخورند . نماز مكن در اين مسجد اى محمد هر گز هر آينه مسجدى كه بنا كرده نشده باشد بر طاعت وپرهيزكارى از روز اول كه شروع كرده شده در بناى او سزاوارتر است به آن كه نماز كنى در او .
بدان كه سبب نزول اين آيت آن بود كه ابو عامر يهودى كه در ايام جاهليت راهب يهود شده بود بعد از هجرت پيغمبر صلَّى الله عليه وآله وسلَّم از مكه به مدينه در مقام مخالفت ومحاربت آن حضرت درآمد و در اكثر غزوات با كفار اتفاق نمود و با آن حضرت محاربه كرد بعد از فتح مكه گريخت و به طايف رفت و چون اهل طايف مسلمان شدند به شام گريخت و به روميان ملحق شد ونصرانى گشت و پيغمبر او را فاسق نام كرد يعنى فاسق كفار بعد از آن ابو عامر كس فرستاد به منافقان مدينه كه آماده ومهيا شويد ومسجدى بنا كنيد كه من مىروم نزد قيصر روم ومىآورم از نزد او لشكرى و بيرون مىكنم محمد را از مدينه و چون متوجه شد به جانب قيصر در حدود شام به موضعى كه او نسرين گويند بجهنم پيوست و در اثناء پسران عمرو بن عوف مسجدى بنا كردند در موضعى كه آن را قباء گويند در نواحى مدينه و از
تفسير شاهي ( توضيح آيات الأحكام ) ( فارسي ) — صفحة 159
مساهمون: أبي الفتح الجرجاني
ص١٥٩