امام على ( ع ) در كتاب نشّار
دكتر نشّار در فصل چهارم جلد دوم كتاب خود ، ذيل عنوان « سيماى على نزد اهل سنت و شيعه ميانهرو » مىنويسد : « اهل سنت و جماعت ، شيخين يعنى ابوبكر و عمر را به خلافت پذيرفتند ليكن شيعه منكر خلافت آن دو شد . اهل سنت و شيعه هر دو مدعىاند كه على بن ابى طالب براى آنهاست . اهل سنت اذعان دارند كه گذشتگانشان نقل نمودهاند : على بن ابى طالب نخستين خردسالى « 13 » بود كه به پيامبر اكرم ( ص ) ايمان آورد ! در دامن نبىّ اعظم رشد نمود و حضرت پيش از بعثت از او مراقبت مىكرد چنان كه نخستين مادر مؤمنين ، حضرت خديجه كبرى با مهر و عطوفت خود از وى نگهدارى مىنمود .
از لحظه نخست ، اين كودك عظيم الشأن ، خود را وقف نبوت كرد و در كنار مربى خود بسر برد . شگفتزدگى اهل سنت از اعجاب شيعه در وقتى كه پيامبر از مكه هجرت و على ( ع ) را در بستر خود گذاشت ، كمتر نيست و قطعا هنگامى كه قريش بر او حملهور شدند فرشتگان الهى مراقب او بودند . او سپس با فاطمهء زهرا به مدينه هجرت نمود . جنگها آغاز شد و جوانى از بنى هاشم ، سركشان و ياغيان قريش را از دم تيغ خود گذراند و در هر خانهاى سخن از او به ميان بود . در نبردهاى بسيارى جانش را فداى رسول اكرم و بدنش را سپر بلاى نبىّ اعظم نمود » .
دكتر نشّار در بخش ديگرى از اين فصل مىگويد :
هامش
( 13 ) . در كتاب « على و قرآن » نوشتهام : تعصبپيشگان ، گرچه منكر اين حقيقت نشدند كه على ( ع ) در گرويدن به اسلام بر همگان پيشى گرفت ليكن در موقع اعتراف بدان ، با الفاظ و كلمات بازى كردند و لذا گفتند : نخستين « كودكى » كه به حضرت محمد ( ص ) ايمان آورد و نگفتند : اولين « كسى » كه !