قياس
به نظر شيعه در صورتى عمل به قياس صحيح است كه قطعى و مسلّم باشد . ايشان به تمام اصول و مبانى عقلى - حتى در مواردى كه نص شرعى دربارهء آنها وجود نداشته باشد - تمسك مىجويند ، مشروط بر اينكه موجب علم و يقين به حكم شرعى گردد تا نسبتى ناروا و با ظن و گمان بر خداوند نبندند چرا كه عمل به ظن و گمانى را كه دليل شرعى بر اعتبارش وارد نشده ، حرام مىدانند امّا اهل سنت بر اين نوع ظنّ اعتماد مىكنند و اين آيات را نيز تلاوت مىكنند : !
وَ ما يَتَّبِعُ أَكْثَرُهُمْ إِلَّا ظَنًّا إِنَّ الظَّنَّ لا يُغْنِي مِنَ الْحَقِّ شَيْئاً إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ بِما يَفْعَلُونَ
« 12 »
( بيشتر آنان جز از ظن و گمان پيروى نمىكنند . همانا ظن چيزى از حق را بىنياز نمىكند . خداوند به آنچه مىكنند داناست . )
دكتر نشّار ، مانند صدها تن از ديگر مخالفين ، بىكم و زياد و با بىانصافى به طرح مسائل مورد اختلاف ميان شيعه و اهل سنت ، از جمله رجعت ، علم جفر ، بداء ، تقيه ، غلوّ شيعه ، مصحف حضرت فاطمه ( س ) و ظهور حضرت مهدى ( عج ) دست زده .
ازاينرو او را به مطالعه دو كتاب « مهدى منتظر و عقل » و « شيعه و تشيع » كه در آنها به تمام اشكالها و اعتراضات ، پاسخ داده شده است ، ارجاع مىدهم .
هامش
( 12 ) . يونس : 36