اجتهاد نمودند . ) و اين مبنا در منابع اصلى و متون فقه شيعه ثبت و معتبر است و نگارنده در دو كتاب خود به نام « با شيعهء اماميه » و « شيعه و تشيع » اين مطلب را ذكر كرده است . همچنين در مجلات ، ضمن ردّ نسبتهاى ناروايى كه عليه شيعه سر داده شده به اين نكته تصريح نمودهام .
اما چاره كسانى كه شرمى از نقل اين افتراها ندارند و حقيقت را تنها در صفحه خيال خود مىنگرند ، چيست ؟ و با آنان چه بايد كرد ؟
تمام مردم ، حتى خردسالان و سالخوردگان ، بر اين باورند كه شيعه ، اهل اجتهاد و منطق است . آنان بودند كه باب اجتهاد را براى هميشه گشودند . « 11 » و در زمينه اصول تعقلى كتاب بىشمارى گردآوردند كه نمونهء آن « فرائد الاصول » شيخ مرتضى انصارى و « كفاية الاصول » آخوند خراسانى - رضوان اللّه عليهما - است كه در حوزههاى علميه نجف و قم تدريس مىشود و راستى اگر دكتر نشّار نظرى بدين كتب نيفكنده ، بىشك كتابها و آثار فلسفى و علم كلام را خوب مطالعه كرده است . چه او داراى مدرك دكترا در فلسفهء اسلامى است ! و حتما بيش از يك بار خوانده كه شيعه معتقد به حسن و قبح عقلى است و بر اين باور است كه آنچه خداوند امر نموده ، پسنديده و آنچه برحذر ، داشته زشت و ناپسند است ، درحالىكه اهل سنت حسن و قبح عقلى را نپذيرفتند و گفتند : اگر او به چيزى كه ارتكاب آن را نهى كرده ، امر كند آن كار پسنديده و نيك مىگردد و نيز چنان كه اگر از چيزى كه انجام آن را امر نموده ، نهى نمايد ، قبيح و زشت مىشود .
هامش
( 11 ) . در كتاب « اسس الفلسفه » ص 391 اثر دكتر توفيق الطويل كه معاصر نشار بوده است ؛ آمده :
« نقش شيعه در غنىسازى فرهنگ و روح اسلام بسيار چشمگير بوده است و چنين حركتى است كه مىتواند در كالبد اديان و مذاهب ايستا ، روح نشاط و حيات و پويايى بدمد » .