امامت
منظور از امامت در اينجا ، عهدهدارى مقامى است كه بدون استثناء ، خاص پيامبر اكرم ( ص ) است . و لذا بدين معنا ، امامت يك منصب الهى ، مانند نبوت است و به جانشينى نبى موسوم است و همانطوريكه پيروى از پيامبر براى تمام مسلمين واجب است پيروى از امام نيز واجب و لازم است .
امام سجاد زين العابدين ( ع ) در كتاب مبارك صحيفهء سجاديهء خود با اسلوب دعا و نيايش « امام » را چنين توصيف مىكند :
« بار خداوندا . . . به وسيلهء او ( امام ) ، كتاب مقدس خود ، حدود و قوانين و سنّت رسولت را كه - درود تو بر او باد - پابرجا ساز ؛ به وسيله او آنچه ستمگران از اصول و احكام دينت را به نيستى كشاندهاند احيا فرما ؛ زنگار ستم را از سر راهت بزداى ؛ به وسيله او راه راستت را پايدار ساز و به وسيله او منحرفين و گمراهان را نابود ساز ؛ كجخواهان مقصودت را نيست گردان و راه و هدف خود را بر دوستانت هموار ساز و دستانشان را بر دشمنانت بازفرما ، رأفت و رحمت و عطوفت و مهربانيش را بر ما ارزانى دار و ما را از پيروانش قرار ده » .
جدّ بزرگوارش ، امام علىّ بن ابى طالب - عليه السّلام - فرمود : « 2 »
« بر امام چيزى لازم نيست جز آنچه خداوند از او خواسته است يعنى : ابلاغ احكام الهى با پند و اندرز ، تلاش در خيرخواهى و نصيحت و احياء سنّت رسول خدا ( ص ) و اجراى حدود شرعى و رسانيدن نصيب و حق شرعى هر كس به او . »
هامش
( 2 ) . نهج البلاغه ، خطبه 104 - 105 .