پيش از اينكه بشر با پيشرفت علوم و اكتشافات جديد آشنا شود ، خداوند در قرآن كريم به جلوههاى آشكارى از آن مانند اختلاف شبوروز ، و آنچه بشر از روئيدنيهاى روى زمين مىخورد و مىپوشد ، اشاره نمود و هنگامى كه علوم طبيعى پيشرفت كرد بشر به قدرت ويرانگر هستهء اتم پى برد كه قادر است شهرها و كوهها را نابود و ميليونها انسان را در يك لحظه هلاك گرداند . و دانست ، در آسمانها ، ستارگانى وجود دارد كه شمار آن از شنهاى روى زمين بيشتر و كوچكترين ستاره يك ميليون بار از زمين بزرگتر است . و مجموعهاى از منظومهها « كهكشان » به وجود مىآورد كه هريك بيش از صد ميليون ستاره را دربر دارد . و تعداد اين كهكشانها افزون از دو ميليون است و مسافت هريك به اندازه ارسال سه سال پيام راديويى است . در مجموع به يك تعبير مىتوان گفت : « نسبت اين كهكشانها در يك فضاى خالى مانند نسبت يك حشره در كرهء زمين مىباشد . . . »
و جالب اينكه تمام اين ستارگان و كهكشانها در يك هماهنگى و انسجام شگفتآورى در حركت مىباشند .
و اين تنها يك مثال از ميليونها ميليون نشانه و دليل بر قدرت و عظمت خداوند سبحان است كه دانش جديد بدان رسيده است و همواره آيهء كريمه ، نوابغ عالم اكتشاف را مخاطب قرار داده و با زبان عربى فصيح مىفرمايد :
وَ ما أُوتِيتُمْ مِنَ الْعِلْمِ إِلَّا قَلِيلًا
( جز دانش ناچيزى به شما نداديم . )
و مىفرمايد :
فَاعْتَبِرُوا يا أُولِي الْأَبْصارِ
( اى صاحبان خرد پند بگيريد . )