مرزهايش از هر سو وسيلهء دريا يا بيابانهاى وسيع و بىآب و خالى از سكنه و آبادانى يا كوههاى بلند محافظت مىشود ، و گذشتن سپاهيان انبوه دشمن از اين موانع آسان نيست . اما ايرانيان تنها از دشمنى و تهاجم تركان عثمانى نگرانند ، و از هنديان و تاتارها هيچ وحشت ندارند . زيرا خصومت هنديان را حقير مىشمارند و بارها آنان را شكست دادهاند . تاتارها نيز قبايل پراگندهاى هستند كه هر كدام اميرى جداگانه دارد . گر چه سپاهيان اين اميران گاهى با هم متحد مىشوند و يورشهايى مىكنند ، اما مهاجماتشان صورت جنگ واقعى و جدى ندارد . اما عثمانيها با ملل مسيحى جهان چنان گرفتار كشمكش و خصومت مىباشند كه دولت ايران در زمان حاضر از ايشان هيچ بيم و پروا ندارد . درست است كه ايرانيان و عثمانيها سالها با هم مىجنگيدند ، و اين پيكارها تا چهلمين سال قرن گذشته همچنان جريان داشت ، اما پس از اين كه ايرانيان بغداد را به عثمانيها واگذار كردند آتش جنگ ميان اين دو كشور خاموش ، و صلح برقرار شد ، و اين آشتى و آرامش تا كنون همچنان ادامه دارد . اين شهر مثل سيب ديسكرد (
Discorde
) طىّ سالهاى گذشته چندين بار ميان ايرانيان و عثمانيها دست به دست گشته ، و ايرانيان يقين دارند تا زمانى كه بغداد زيبا و پر نعمت و آبادان در تصرف تركان است ، ميان اين دو كشور جنگ در نمىگيرد . از روى ديگر پس گرفتن اين شهر براى ايرانيان سخت دشوار مىباشد زيرا بغداد سى فرسنگ از مرز ايران دور است ، و براى رسيدن به آن بايد از اين مسافت خالى از آبادانى گذر كرد ، اما عثمانيها آسان مىتوانند به آن جا بروند ، و هر چه مىخواهند از راه دجله به آن شهر ببرند .
ايرانيان به طبع مردمانى دلير ، جنگجو ، پرخاشگر و از جهات بسيار مايهء افتخار و گل سرسبد مشرق زمين مىباشند . آنان بنيان گذار قديمترين و قويمترين ؛ پهناورترين و باشكوهترين پادشاهى گيتى بودهاند . فصل چهاردهم سفر پيدايى تورات بر اين حقيقت گوياست كه ايران در اعصار قديم بر سراسر سرزمينهاى مشرق فرمانروا بود .
همچنين در تورات آمده است سلاطينى كه با كدور لاهومر (
Kedor Lahomer
) مىجنگيدند همگى فرو دست و تابع ايران بودند . فتوحات ايران در زمان شاه عباس كبير كه يكى از پادشاهان بزرگ اخير ايران بود بر بسيارى از ملل همسايه بدون گرفتن يارى از سپاهيان بيگانه بيانگر اين واقعيت است كه ايرانيان بر اثر استعداد ذهنى و نيرو و همت و قابليت ، لياقت آن دارند كه به پيشرفتهاى مهمى نائل شوند . اما صلح و آرامش و آسايشى كه پس از مرگ اين شهريار بزرگ طى هشتاد سال در ايران برقرار