درنوردد .
در هندوستان مزدى كه به يك پيك مىدهند از نصف اين هم كمتر است ، و من خود در اين سرزمين چند بار پيكى را براى پيمودن چهل روز راه با مزد پنج اكو به خدمت گرفتهام . پيكها به راستى شوريدهحالترين و بينواترين افراد جامعهاند .
اين سيهروزان وقتى آهنگ سفر كردن به جايى دارند ساعتى چند به هر سو مىگردند ، و قصد خود را مبنى بر عزيمت اعلام مىدارند مگر كسى نامهاى به ايشان بسپارد و مزدى ديگر بگيرند . در چنين فرصتها از گرفتن هر مبلغ و گرچه بسيار اندك باشد خوددارى نمىكنند . مثلا اگر براى بردن پاكت يا بستهاى به وزن دو يا سه اونس فقط پانزده سو به ايشان بدهند نه تنها مىپذيرند بلكه به نشان تشكر چندين بار پشت دو تا و تعظيم مىكنند .
اين پيكها را شاطر مىنامند ، و اين نام خاص كسانى است كه در تند رفتن چابك و پرتوانند و چون غالبا هنگام راه پيمودن قمقمهاى به كمر مىبندند و توبرهاى بر پشت دارند شناخته مىشوند . در اين توبره خوراك سى تا چهل ساعتشان جا دارد . پيكها براى اين كه زودتر به مقصد برسند گاهى از جادهء اصلى منحرف مىشوند و از كورهراههاى ميانبر مىروند . همچنين براى اين كه همواره هشيار و بيدار بمانند زنگولهاى همانند آنچه كاروانيان به سر و روى قاطرهاى خود مىآويزند به كمر مىبندند ، و به اين نشان ، همچنين پاپوشهاى مخصوصى كه دارند از ديگر مردمان شناخته مىشوند .
شاطرها پسران خود را از گاه كودكى به ورزش پيادهروى و تندرفتن دويدن عادت مىدهند تا در اين كار ورزيده شوند و بتوانند بىرنج خستگى و بىآن كه نفس تازه كنند مبلغى دراز راه بپيمايند و براى پدرانشان جانشينان لايقى باشند .
در سرزمين هند فرامين پادشاه وسيلهء دو بريد حمل مىشود . « 1 » در فواصل معين پيكهايى به انتظار رسيدن پيكهاى خسته نشستهاند ، و همين كه آن دو رسيدند
هامش
در هر روز مىپيمايند از سى و پنج ميل برابر بر دوازده فرسنگ كمتر نيست .
( 1 ) - در زمان پادشاهى شيرشاه كه از سال 1540 تا 1545 ميلادى 919 تا 924 خورشيدى بر هندوستان حكومت كرد پيك سوار معمول شد و پيش از آن بريدها همه پياده مىرفتند .