ولى بنا به روايت مدائنى ، عمار نيز از اين اتهام مبرا نماند ، و اين اتهامى است كه به همهء ياران على ( ع ) و در پيشاپيش آنها محمد ابن ابو بكر وارد شد . در اين روايت آمده است :
« نائلة بنت فرافصة همسر عثمان ، نامهاى به معاويه نوشت و سرنوشت عثمان و كشته شدنش را به اطلاع او رساند . و خبر داد كه اهالى مصر اختيار خويش را به دست على ابن ابى طالب ( ع ) ، ابن ابو بكر و عمار بن ياسر سپردند كه آنها نيز فرمان به قتل عثمان دادند . . . » « 1 »
در سياق مقايسه بين روايت واقدى و روايت مدائنى كه در آنها آمده است : وقتى نائله در مورد متهم كردن محمد ابن ابو بكر مورد سؤال قرار گرفت ، آشفته خاطر گرديد و از اين اتهام بازگشت « 2 » ، چنين برمىآيد كه مسئوليت قتل عثمان بر دوش اهالى مصر نهاده شد تا در نهايت نزديكان على ( ع ) را هدف گيرد . در هر صورت اين يك اتهام سياسى است . ولى نكته قابل توجه براى ما در روايت مدائنى اين است كه نام عمار در ميان مهمترين دستياران خليفهء جديد قرار دارد . على ( ع ) در ابتداى كار يك هيئت حاكمهء نخبه تشكيل داد كه اغلب افراد آن از ميان انصار و سابقهداران در اسلام بودند كه از همان ابتدا به طرفدارى از على ( ع ) درآمدند . روشن است كه قريش - به استثناى محمد ابن ابو بكر و تعداد بسيار كم ديگر - با وى به دشمنى برمىخيزند و با تمام امكانات خود براى ساقط كردنش مىجنگند .
قريش كه سه بار براى جلوگيرى از وصول آن حضرت به خلافت با يكديگر متحد شده بود ، در اعلام جنگ با خليفه جديد درنگ نكرد . « جمل » اولين جنگ ميان مسلمانان است كه باب وسيعى به روى فتنه گشود ؛ و عمار در ميان كسانى است كه همراه على ( ع ) از مدينه خارج شدند . اين اقدام يك خطرپذيرى بود كه عمار راهى جز آن نمىديد ؛ در حالى كه تعداد اندكى از جنگاوران ، على ( ع ) را همراهى مىكردند . لذا آن حضرت به كوفه چشم دوخته و پيش از حركت يكى از رهبران كوفى طرفدار خود - مالك اشتر نخعى - را براى درخواست كمك به سوى آنجا روانه كرد . مالك
هامش
( 1 ) همان ، ص 592 .
( 2 ) همان ، ص 560 .