على ( عليه السّلام ) بودند .
3 - امام صادق ( عليه السّلام ) نقل كرد كه امام حسن ( عليه السّلام ) به اصحاب خود فرمود :
« خداوند داراى دو شهر است ؛ يكى از آنها در مشرق و ديگرى در مغرب است ، خداوند در اين دو شهر ، افرادى را آفريده كه هرگز فكر نافرمانى از خدا نكردهاند ، سوگند به خدا ! در ميان اين دو شهر و در خود آن دو شهر ، براى خداوند غير از من و برادرم حسين ( عليه السّلام ) هيچ كس حجّت بر بندگانش نيست » .
و نظير اين روايت از امام حسين ( عليه السّلام ) نقل شده كه در روز عاشورا به پيروان ابن زياد فرمود :
« چرا شما براى جنگ با من همدست شدهايد ، بدانيد كه سوگند به خدا اگر مرا بكشيد يقينا آن كس را كه حجّت خدا بر شماست كشتهايد و سوگند به خدا بين « جابلقا » و « جابرسا » ( يعنى در همهء دنيا ) پسر پيغمبرى كه خداوند به وسيلهء او بر شما احتجاج كند ، غير از من نيست » .
منظور امام حسين ( عليه السّلام ) از « جابلقا » و « جابرسا » همان دو شهر ( در مشرق و مغرب ) است كه در كلام امام حسن ( عليه السّلام ) آمده بود .
مقام امام حسن و امام حسين ( ع ) در دوران كودكى
از براهين و نشانههاى روشن اوج كمال حسن و حسين ( عليهما السّلام ) ( در دوران كودكى ) علاوهبر آنچه در جريان مباهله ذكر شد ( كه پيامبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) آن دو را كه كودك بودند با خود براى مباهله برد ) يكى اينكه پيامبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) با آنان ( با اينكه كودك بودند ) بيعت كرد « 1 » و آن حضرت در ظاهر با هيچ كودكى غير از آنان بيعت ننموده است .
هامش
( 1 ) - ظاهرا منظور از بيعت رسول خدا ( صلّى اللّه عليه و آله ) با حسن و حسين ( عليهما السّلام ) اين است كه : آن حضرت شايستگى آنان را براى امامت ، پذيرفت و وفاى خود را در قبول امامت آنان ، به انجام رساند و در مجموع ، توصيه به اين بيعت كرد و بيعت آنان را امضا نمود كه بر اساس صحيح است .