ديگر اينكه : آيات قرآن در شأن آنان به خاطر كردار نيكشان بر پيامبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) نازل گرديد ، با اينكه خردسال بودند و نظير آن در مورد هيچ كسى نازل نشده است ، خداوند در قرآن مىفرمايد :
وَ يُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى حُبِّهِ مِسْكِيناً وَ يَتِيماً وَ أَسِيراً * إِنَّما نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لا نُرِيدُ مِنْكُمْ جَزاءً وَ لا شُكُوراً * إِنَّا نَخافُ مِنْ رَبِّنا يَوْماً عَبُوساً قَمْطَرِيراً * فَوَقاهُمُ اللَّهُ شَرَّ ذلِكَ الْيَوْمِ وَ لَقَّاهُمْ نَضْرَةً وَ سُرُوراً - وَ جَزاهُمْ بِما صَبَرُوا جَنَّةً وَ حَرِيراً .
« 1 »
« آنان ( پيامبر ، على ، فاطمه ، حسن و حسين ( عليهم السّلام ) ) غذاى خود را به خاطر دوستى خدا ، به مسكين و يتيم و اسير مىدهند ( و مىگويند ) ما شما را در راه خدا طعام مىدهيم ، از شما نه پاداشى مىخواهيم و نه سپاسگزارى ، بىگمان ما از پروردگارمان مىترسيم در روزى كه گرفته روى و پريشان باشد ، پس خداوند آنان را از شرّ آن روز نگاه داشت و آنان را شاد و خرّم نمود و به خاطر صبر و شكيبائيشان ، خداوند بهشت و لباس حرير بهشتى را به آنان پاداش داد » .
اين گفتار خداوند ، شامل حال حسن و حسين ( عليهما السّلام ) همراه پدر و مادرشان شد و در ضمن بيانگر گفتار آن دو بزرگوار و حالت درونى آنان است و اين دو ( گفتار ، و حالت معنوى ) نشانگر آشكار امامت و حجّت بزرگ حسن و حسين ( عليهما السّلام ) بر مردم مىباشد ، چنان كه قرآن خبر از سخن گفتن حضرت مسيح ( عليه السّلام ) در گهواره مىدهد . « 2 » و همين معجزه و نشانهء صدق نبوّت او بود و حكايت از آن داشت كه او در پيشگاه خدا از ويژگى مخصوصى برخوردار است ، به خاطر آن كرامتى كه بيانگر مقام ارجمند او در پيشگاه خدا و برترى او بر ديگران است . و رسول خدا ( صلّى اللّه عليه و آله ) با صراحت به امامت امام حسين ( عليه السّلام ) و امامت برادرش تصريح كرده است آنجا كه فرموده است :
« ابناى هذان امامان قاما او قعدا ؛ اين دو پسرانم ، دو امام هستند خواه بپاخيزند ( و
هامش
( 1 ) - سورهء انسان ، آيهء 8 - 12 .
( 2 ) - چنان كه اين موضوع در آيهء 19 از سورهء مريم آمده است .