شباهت داشت و امام حسين ( عليه السّلام ) از سينه تا پا شبيه پيامبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) بود .
و حسن و حسين ( عليهما السّلام ) دو محبوب خاصّ رسول خدا ( صلّى اللّه عليه و آله ) و دو گل خوشبوى مخصوص آن حضرت در ميان همهء بستگان و فرزندانش بودند .
چند روايت در شأن امام حسن و امام حسين ( ع )
1 - « زاذان » مىگويد : از سلمان شنيدم مىگفت از پيامبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) شنيدم دربارهء حسن و حسين ( عليهما السّلام ) مىفرمود :
« اللّهمّ انّى احبّهما فاحبّهما و احبّ من احبّهما » .
« خدايا ! من حسن و حسين ( عليهما السّلام ) را دوست دارم پس آنان را دوست بدار و « نيز » دوست بدار آن كسى را كه آنان را دوست بدارد » .
و نيز فرمود : « كسى كه حسن و حسين ( عليهما السّلام ) را دوست بدارد ، او را دوست دارم و كسى را كه من دوست دارم خداوند او را دوست دارد و كسى را كه خدا دوست بدارد او را وارد بهشت مىكند و هرآن كس كه حسن و حسين ( عليهما السّلام ) را دشمن دارد ، من او را دشمن دارم و كسى را كه من دشمن بدارم ، خداوند او را دشمن بدارد و كسى را كه خداوند دشمن دارد او را داخل آتش هميشگى دوزخ گرداند » .
و نيز فرمود : « اين دو فرزندم ، دو گل خوشبوى من هستند » .
2 - « ابن مسعود » نقل مىكند : « رسول خدا ( صلّى اللّه عليه و آله ) نماز مىخواند ( ديدم ) حسن و حسين آمدند و بر پشت رسول خدا ( در سجده ) سوار شدند وقتى كه رسول خدا ( صلّى اللّه عليه و آله ) سر از سجده برداشت آنان را آرام گرفت و به زمين گذارد ، وقتى كه به سجدهء دوّم رفت ، باز آنان با هم بر پشت آن حضرت سوار شدند . پس از نماز ، رسول خدا ( صلّى اللّه عليه و آله ) يكى را بر زانوى راست و ديگرى را بر زانوى چپ گذارد و فرمود : « من احبّنى فليحبّ هذين ؛ كسى كه مرا دوست بدارد ، بايد اين دو را دوست بدارد » .
حسن و حسين ( عليهما السّلام ) دو حجّت خدا براى پيامبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) در سرگذشت « مباهله » ( كه قبلا خاطرنشان شد ) بودند و دو حجّت خدا در دين اسلام بعد از پدرشان امير مؤمنان