گذرى بر زندگى امام سوّم حضرت حسين ( ع )
ويژگيهاى زندگى امام حسين ( ع )
بعد از امام حسن مجتبى ( عليه السّلام ) مقام امامت به برادرش امام سوّم حضرت حسين بن على ( عليهما السّلام ) رسيد ، بر اساس گفتار صريح جدّش رسول خدا ( صلّى اللّه عليه و آله ) و پدرش على ( عليه السّلام ) و بر اساس وصيّت برادرش امام حسن ( عليه السّلام ) كنيهء او « ابو عبد اللّه » بود كه در شب پنجم شعبان سال چهارم هجرت « 1 » در مدينه چشم به اين جهان گشود .
مادرش فاطمه ( عليها السّلام ) او را به حضور رسول خدا ( صلّى اللّه عليه و آله ) آورد ، آن حضرت از ديدار او شادمان شد و نامش را حسين گذارد و گوسفندى براى او قربانى كرد .
او و برادرش ( حسن ( عليه السّلام ) ) به گواهى رسول خدا ( صلّى اللّه عليه و آله ) دو آقاى جوانان بهشت مىباشند و به اتّفاق رأى همهء علماى اسلام كه در آن هيچ شكّى نيست ، آنان دو « سبط » « 2 » پيامبر رحمت هستند و امام حسن ( عليه السّلام ) از سر تا سينه به پيامبر ( صلّى اللّه عليه و آله )
هامش
( 1 ) - مشهور اين است كه آن حضرت در روز سوّم شعبان به دنيا آمد . و در مورد سال تولّد او بعضى نقل مىكنند كه در سال سوّم هجرت بوده است ( اصول كافى ، ج 1 ، ص 463 ) . و در روز عاشوراى سال 61 ه . ق . در سنّ 57 سالگى به شهادت رسيد .
( 2 ) - « سبط » در اصل به معناى درختى است كه داراى يك ريشه است و شاخ و برگهاى بسيار دارد و در فارسى به معناى نوه مىباشد و بيشتر به نوهء دخترى گفته مىشود ( مجمع البحرين و فرهنگ عميد - سبط ) .