بجنگند ) و خواه بنشينند » ( و صلح كنند ) » .
و وصيّت امام حسن ( عليه السّلام ) بر امامت او دلالت دارد ، چنان كه وصيّت امير مؤمنان على ( عليه السّلام ) بر امامت امام حسن ( عليه السّلام ) دلالت داشت بر اساس وصيّت رسول خدا ( صلّى اللّه عليه و آله ) در مورد امامت امير مؤمنان على ( عليه السّلام ) بعد از خودش .
امام حسين ( ع ) در دوران امامت
( پس از شهادت امام حسن ( عليه السّلام ) در سال پنجاه هجرى ، امام حسين ( عليه السّلام ) به مقام امامت رسيد و امامت او يازده سال به طول انجاميد كه حدود ده سال آن در زمان خلافت معاويه بود ) .
امامت امام حسين ( عليه السّلام ) پس از شهادت امام حسن ( عليه السّلام ) به دليل آنچه قبلا بيان شد ، ثابت است و اطاعت از او بر همهء مردم واجب خواهد بود هرچند به خاطر تقيّه ، مردم را به امامت خود دعوت نكند و بر اساس پيمان صلحى كه بين او و معاويه بود ، مىبايست به آن وفا كند . روش امام حسن ( عليه السّلام ) در زمان معاويه همانند روش پدرش امير مؤمنان على ( عليه السّلام ) بود ، در اين جهت كه على ( عليه السّلام ) با اينكه بعد از رسول خدا ( صلّى اللّه عليه و آله ) امام بر حقّ بود ، خاموش نشست ( يعنى جنگ نكرد ) .
همچنين روش امام حسين ( عليه السّلام ) در اين دوران ، همانند روش برادرش امام حسن ( عليه السّلام ) پس از برقرارى صلح با معاويه بود كه با ترك جنگ و خوددارى زندگى مىكرد ، اتّخاذ اين گونه روش - در برههاى از زمان - به پيروى از روش رسول خدا ( صلّى اللّه عليه و آله ) بود در آن وقت كه آن حضرت در مكّه « در شعب ابو طالب » توسّط مشركان محصور بود [ كه ناگزير شد سه سال يعنى از سال هفتم تا نهم بعثت در آن شعب با خاموشى بسر برد ] و يا در ماجراى هجرت و بيرون آمدن از مكّه ، در غار پنهان شد و خود را از ديد مشركان ، پنهان ساخت .
هجرت و جهاد امام حسين ( ع )
هنگامى كه معاويه ( در نيمهء رجب سال شصت هجرى ) از دنيا رفت و دوران صلح