نتيجه اينكه : در آينهء اين جنگ نيز مىبينيم ، على ( عليه السّلام ) از ويژگيهايى برخوردار است كه احدى در اين راستا همسان او نيست ؛ فتح و پيروزى به دست او انجام شده و همگونى او با رسول خدا ( صلّى اللّه عليه و آله ) به مرحلهاى رسيده كه آن حضرت مىفرمايد : « آنچه براى من رواست براى على ( عليه السّلام ) نيز رواست » و نيز پيوند دوستى رسول خدا ( صلّى اللّه عليه و آله ) با على ( عليه السّلام ) آشكار شد كه تا آن وقت آنگونه براى بعضى ، آشكار نبود و برخورد شديد پيامبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) با « بريدهء اسلمى » و هشدار آن حضرت به او و هركسى كه كينهء على ( عليه السّلام ) را به دل گيرد و تأكيد او بر دوستى على ( عليه السّلام ) و رد نيرنگ دشمنان على ( عليه السّلام ) بر خودشان ، همه و همه بيانگر روشنى بر برترى او بر ساير مردم در پيشگاه خدا و در محضر رسول خدا ( صلّى اللّه عليه و آله ) است ، و حكايت از آن دارد كه على ( عليه السّلام ) سزاوارترين مردم به جانشينى از رسول خدا ( صلّى اللّه عليه و آله ) بعد از اوست و مخصوصترين و برگزيدهترين انسانها در پيش پيامبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) مىباشد .
سيماى على ( ع ) در جنگ ذات السّلاسل
[ يكى از جنگهايى كه مورّخين آن را از رويدادهاى سال هشتم هجرت ضبط كردهاند ، جنگ « ذات السّلاسل » است كه در وادى شنزار نزديك مكّه واقع شد و سپاه اسلام به فرماندهى امير مؤمنان على ( عليه السّلام ) پيروز گرديد ] .
توضيح اينكه : مرد عربى در مدينه به حضور رسول خدا ( صلّى اللّه عليه و آله ) آمد و در پيش روى آن حضرت زانو زد و نشست و گفت : « نزد تو آمدهام تا براى تو خيرانديشى كنم » .
پيامبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) فرمود : « خيرانديشى تو چيست ؟ » .
مرد عرب گفت : جمعيّتى ( حدود دوازده هزار نفر ) از اعراب در بيابان شنزار اجتماع كردهاند و تصميم دارند شبانه به مدينه حمله كنند ( سپس اوصاف آنان را براى پيامبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) ذكر كرد ) .
پيامبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) فرمود : « فرياد بزنند و مردم را به مسجد بخوانند » . به دنبال اين اعلام ، مسلمانان به مسجد آمدند ، پيامبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) بالاى منبر رفت و پس از حمد و ثناى خدا