قادر به دفاع از خود نيست و در نتيجه دشمنان ، تار و مار شدند و مسلمين بر آنان پيروز گشتند و سورهء « عاديات » ( صدمين سورهء قرآن ) در شأن آنان نازل گرديد . « 1 »
پيامبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) قبل از بازگشت سپاه اسلام ، پيروزى مسلمين را به اصحابش مژده داد ، و دستور فرمود كه : « به استقبال امير مؤمنان على ( عليه السّلام ) بروند » .
مسلمين مدينه ، در حالى كه پيامبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) پيشاپيش آنان بود به استقبال على ( عليه السّلام ) شتافتند . و دو صف را براى استقبال تشكيل دادند . هنگامى كه سپاه اسلام فرا رسيده همين كه چشم على ( عليه السّلام ) به پيامبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) افتاد ( به احترام پيامبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) از اسب پياده شد ) پيامبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) به على ( عليه السّلام ) فرمود :
« اركب فانّ اللّه و رسوله عنك راضيان ؛ « سوار شو كه خدا و رسولش از تو خشنودند » .
على ( عليه السّلام ) از شنيدن اين مژده بر اثر خوشحالى اشك شوق ريخت و گريه كرد ، در اينجا بود كه پيامبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) به على ( عليه السّلام ) رو كرد و اين گفتار تاريخى را فرمود :
« يا علىّ ! لولا انّنى اشفق ان تقول فيك طوائف من امّتى ما قالت النّصارى فى المسيح عيسى بن مريم ( عليه السّلام ) لقلت فيك مقالا لا تمرّ بملأ من النّاس الّا اخذوا التّراب من تحت قدميك للبركة » .
« اگر ترس آن نداشتم كه گروهى از امّت من ، مطلبى را كه مسيحيان دربارهء حضرت مسيح ( عليه السّلام ) مىگويند « 2 » ، دربارهء تو بگويند ، در حق تو سخنى مىگفتم كه از هرجا عبور كنى ، خاك زير پاى تو را براى تبرّك برگيرند » .
در اين جنگ نيز فتح به دست على ( عليه السّلام ) انجام گرفت ، پس از آنكه افراد ديگر با
هامش
( 1 ) - پنج آيهء آغاز سوره از اين قرار است :وَ الْعادِياتِ ضَبْحاً * فَالْمُورِياتِ قَدْحاً * فَالْمُغِيراتِ صُبْحاً * فَأَثَرْنَ بِهِ نَقْعاً * فَوَسَطْنَ بِهِ جَمْعاً« سوگند به اسبهاى دونده و نفس زننده كه بر اثر برخورد سم آنها به سنگها ، برق از آنها مىجهد و صبحگاهان برقآسا بر دشمن حمله مىكنند و با حركت سريع خود ، ذرّات گرد و غبار را در فضا مىپراكنند و دشمن را در حلقهء محاصره قرار مىدهند » .
( 2 ) - كه مسيح ، خداست يا از خدا جدا نيست .