است جزاى كافران » .
منظور از « مؤمنين » در آيهء فوق امير مؤمنان على ( عليه السّلام ) و افرادى از بنى هاشم هستند كه با آن حضرت در ميدان جنگ پابرجا ماندند كه در آن روز هشت نفر بودند كه نهمين آنان امير مؤمنان على ( عليه السّلام ) بود ، عبّاس ( عموى پيامبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) ) در طرف راست پيامبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) بود ، فضل بن عباس در طرف چپ پيامبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) قرار داشت ، ابو سفيان بن حارث ( پسر عموى پيامبر ) زين استر آن حضرت را از پشت ، نگه داشته بود و امير مؤمنان على ( عليه السّلام ) پيش روى آن حضرت با شمشير مىجنگيد و نوفل و ربيعه دو پسر حارث ( پسرهاى عموى ديگر پيامبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) ) و عبد اللّه پسر زبير و عتبه و معتب دو پسر ابو لهب ، گرداگرد رسول خدا ( صلّى اللّه عليه و آله ) بودند و از آن حضرت دفاع مىنمودند و بقيّهء مسلمين - غير از ايمن - همه گريختند ، چنان كه « مالك بن عباده عافقى » در اشعار خود مىگويد :
لم يواس النبى غير بنى * هاشم عند السيوف يوم حنين
هرب الناس غير تسعة رهط * فهم يهتفون بالناس اين
ثم قاموا مع النبى على الموت * فابوا زينا لنا غير شين
و ثوى ايمن الامين من القوم * شهيدا فاعتاض قرة عين
يعنى : « در روز جنگ حنين جز بنى هاشم در برابر شمشيرها از رسول خدا ( صلّى اللّه عليه و آله ) حمايت و جانبازى نكردند . مردم همگى - جز نه نفر - گريختند كه اين نه نفر خطاب به مردم فرياد مىزدند كجا مىرويد ؟ سپس اين نه نفر تا پاى جان با پيامبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) ايستادند و مايهء زينت ما شدند نه نكبت ما » .
و ايمن ( پسر ام ايمن ) كه امين و پاك بود از آن همه جمعيّت پابرجا ماند و به شهادت رسيد و روشنى چشم آخرت را به خوشيهاى ( زودگذر دنيا ) برگزيد . هنگامى كه رسول خدا ( صلّى اللّه عليه و آله ) فرار مسلمين را ديد به ( عمويش ) عباس - كه صداى بلند داشت - فرمود : « به اين مردم فرياد بزن و پيمان آنان با من را ( كه در بيعت خود عهد كردند تا به آن وفادار باشند ) به يادشان بياور » .